Wydawnictwa płytowe aspirujące do najlepszych
(rozdział piętnasty, część 2)

 

Zatrzymam się na moment przy Venus Records choć tę firmę już chwaliłem- w artykule „Wydawnictwa płytowe aspirujące do najlepszych (część druga)”.
Przypomnę: Venus Records  to japońska wytwórnia płyt jazzowych. Została założona w 1992 roku przez Tetsuo Harę, który pracował jako producent dla RCA Victor. Współpracuje głównie z wybraną grupą artystów z Włoch, Stanów Zjednoczonych i Japonii, i wykorzystuje autorski 24-bitowy proces masteringu o nazwie „Hyper Magnum Sound”, który zapewnia „bardzo mocny dźwięk o silnej obecności”. Jest również znana z okładek swoich albumów, które wykorzystują znanych fotografów. Spośród wielu wykonawców współpracujących z wytwórnią Venus szczególnie polubiłem: Pharoah Sandersa, Archie Sheppa, Kenny’ego Barrona, Eddie’go Higginsa oraz Bill’ego Charlapa…

 

 

Edward Haydn Higgins (bo tak się nazywa Eddie Higgins w pełnym brzmieniu) to jeden z tych solidnych muzyków, którzy nie zrobili oszałamiającej kariery, choć w środowisku jazzowych muzyków zawsze był niezwykle szanowanym. Był wyrafinowanym pianistą, a jego wzorcowe traktowanie harmonii i szeroki zakres repertuaru uczyniły go jednym z najbardziej wyróżniających się pianistów jazzowych, którzy wyszli z Chicagowskiego kręgu kulturowego. Higgins był równie przekonujący w całym spektrum muzyki- dobrze czuł się w tradycyjnym swingu, skomplikowanym bebop’ie czy grając refleksyjne ballady. Jego ton i doskonały muzyczny gust wyróżniał go spośród wielu solistów lub akompaniatorów (sideman’ów). Taki był gdy karierę rozpoczynał i taki był do kresu swych dni (umarł w 2009 roku, mając 77 lat).  Nagrywał od końca lat 50. Dla wielu różnych wytwórni- od Atlantic Records po EMI, ale najwięcej sukcesów przyniosła mu współpraca z Venus Records, bowiem przyniosły mu pierwsze miejsce w sprzedaży jazzowych albumów na więcej niż jednym tytule. Niektóre z tytułów realizowanych dla niezależnych małych firm jak np. Sunnyside z Nowego Jorku zostały przez japońską Venus reprodukowane. Jego trzecia płyta dla Sunnyside- „Portrait In Black And White” to jeden z najbardziej imponujących albumów jazzowego tria fortepianowego ostatnich dekad.
Higgins jawi się w nagraniach w mniejszym stopniu stylistą niż genialnym dyrygentem, obejmującym historię muzyki i wyborną selekcję. Zawsze łączył umiejętnie relaks, pomysłowość i naturalny swing z różnymi gatunkami jazzu, nie utożsamiając się z żadnym z nich. Jego eklektyzm prowadził zawsze do ściśle sprecyzowanego celu. Basista Don Wilner i perkusista James Martin współgrają z Higginsem w doskonały sposób. Tworzą w pełni zintegrowane trio, gdy Martin stosuje akuratne rytmy, zwłaszcza szczotkami na talerzach. Wilner z kolei idealnie wyczuwa lidera gdy wchodzi z nim w interakcje, a gdy z użyciem techniki pizzicato gra solo jego czystość brzmienia zadziwia- poczucia czasu mógłby niejeden muzyk mu pozazdrościć. Wymagający słuchacze mogą śmiało sięgać po płyty tria Eddiego Higginsa… Nie rozczarują się, tym bardziej, że realizacja nagrań każdego tytułu wydanego przez Venus Records jest wysoce satysfakcjonująca..

  • Album „Portrait In Black And White”, w wykonaniu Eddie Higgins Trio, został nagrany w New River Studio w Fort Lauderdale na Florydzie, 25 i 26 marca 1996 roku. materiał muzyczny zmasterowano przez Venus 24-bit Hyper Magnum Sound.

„Portrait in Black and White” to ceniony album jazzu kameralnego z udziałem Eddiego Higginsa na fortepianie, tworzący intymną atmosferę tria. Album zawiera połączenie standardów i utworów klasycznych, prezentując wyrafinowany, melodyjny i konwersacyjny styl Higginsa. Album jest chwalony za swobodny swing, gustowną improwizację i mocną, melodyjną grę basową Dona Wilnera. Często określa się go mianem albumu „jazzu kameralnego”, kładącego nacisk na subtelność i uważne słuchanie. Album jest uważany za imponujący album tria fortepianowego, który pokazuje umiejętności Higginsa jako interpretatora melodycznego, a nie tylko stylisty (wg. JazzTimes). Zarówno krytycy, jak i słuchacze podziwiają wyrafinowany, przemyślany charakter jego gry na tym wydawnictwie. Album jest kwintesencją późniejszej twórczości Higginsa, kładąc nacisk na dojrzałe, czyste i angażujące brzmienie.

  • Album „Portraits Of Love”, wykonany przez Eddie Higgins Trio, nagrano w Clinton Studio „A” w Nowym Jorku 6 i 7 listopada 2008 roku. Miks i masteringu przeprowadzono w Venus Hyper Magnum Sound Direct Mix.

Eddie Higgins Trio – „Portraits of Love” to ceniony album jazzowy, pierwotnie wydany przez japońską wytwórnię Venus Records. Chwalony za wyrafinowany, romantyczny jazz w stylu tria fortepianowego. Z udziałem basisty Jaya Leonharta i perkusisty Joe Ascione, album uwydatnia oryginalne kompozycje pianisty Eddiego Higginsa, oferując melodyjne, swingujące i dopracowane brzmienie, które zdobyło nagrodę dla Najlepszego Albumu Roku przyznawaną przez japoński magazyn „Swing Journal”.
Kluczowe aspekty albumu „Portraits Of Love”: Album wyróżnia się stylowym frazowaniem, melodyjnym podejściem i wysokiej jakości „romantycznym” swingiem, co czyni go ulubionym albumem audiofilów. W przeciwieństwie do wielu jego albumów ze standardami, ten album zawiera oryginalne kompozycje Higginsa, w tym wyróżniające się utwory, takie jak „Brownsburg Blues” i „Moonlight on Kinkakuji”. Płyta Portraits Of Love jest szczególnie polecana fanom wyrafinowanego, melodyjnego jazzu fortepianowego, a szczególnie tym, którzy cenią sobie japońskie brzmienie Venus Records.

  • Album zespołu Eddie Higgins Trio – „A fine Romance” z 2010 roku, nagrano w Clinton Studio w Nowym Jorku, 14-17 października 2006 r. Miks i mastering: wykonano w Venus Hyper Magnum Sound.

Wydany przez Venus Records, album „A Fine Romance” jest wysoko ceniony jako najwyższej klasy jazzowy album fortepianowy, prezentujący wyrafinowane, romantyczne wykonania. Recenzje podkreślają elegancki, stylowy swing i znakomitą, klarowną jakość dźwięku, typową dla japońskich wydawnictw CD. Album oferuje 13 utworów dopracowanego jazzu w wykonaniu tria fortepianowego z Eddiem Higginsem (fortepian), Jayem Leonhartem (kontrabas) i Joe Ascione (perkusja). Album jest opisywany jako niezwykle przyjemne, wyrafinowane doświadczenie słuchowe, z jednym „satysfakcjonującym wykonaniem za drugim”. Krytycy i fani często zwracają uwagę na „stylowe frazowanie i delikatny swing”.

 

 

Pianista Bill Charlap występował z wieloma czołowymi artystami naszych czasów, w tym: Wyntonem Marsalisem, Dee Dee Bridgewater, Ronem Carterem, Philem Woodsem, Gerrym Mulliganem i Tonym Bennettem. Album „Tony Bennett and Bill Charlap: The Silver Lining, The Songs of Jerome Kern” (RPM) zdobył w 2016 roku nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Tradycyjny Popowy Album Wokalny. Na płycie pianista występuje z panem Bennettem w duecie, we współpracy z Bill Charlap Trio oraz w duecie fortepianowym z żoną, znaną pianistką i kompozytorką, Renee Rosnes. Najnowsze wydawnictwa pana Charlapa to „The Bill Charlap Trio: And Then Again” (Blue Note Records) i „Dee Bridgewater & Bill Charlap: Elemental” (Mack Avenue).

  • Album „S’Wonderful” w wykonaniu Bill Charlap Trio, nagrano w Clinton Recording Studio w Nowym Jorku, 26 grudnia 1998 r.

Album „S Wonderful” (pierwotnie wydany w 2004 roku przez Venus Records, często wznawiany, m.in. około 2010 roku) to ceniony, kameralny album studyjny z udziałem pianisty Billa Charlapa, basisty Petera Washingtona i perkusisty Kenny’ego Washingtona. Krytycy chwalą wyrafinowaną, swingującą interpretację standardów Gershwina przez trio, podkreślając ich doskonałą jakość dźwięku i nienaganną interakcję w zespole. Album jest też chwalony za intymne, ciepłe brzmienie, dzięki któremu słuchacze czują się, jakby byli w studiu razem z artystami. Płyta zawiera utwory George’a i Iry Gershwinów, w tym „Time After Time” i „zapierające dech w piersiach” solo w ‘Only the Lonely’. Niektórzy słuchacze zwracają uwagę na wysokiej jakości nagranie bezpośrednio na 2 ścieżki, choć jedna z recenzji wspomina o subtelnej kompresji cyfrowej w japońskim masteringu. Album jest bardzo wysoko oceniany) w społecznościach jazzowych. To czołowy przykład nowoczesnej muzyki tria fortepianowego w stylu straight-ahead jazz.

  • Album „Love You Madly” wykonany przez New York Trio, został zmks’owany i zmasteringowany przez Venust Hyper Magnum Sound.

„Love You Madly” New York Trio (pianista Bill Charlap, basista Jay Leonhart, perkusista Bill Stewart) to wysoko oceniany album Venus Records z 2003 roku. Oferuje on znakomitą, stylową eksplorację utworów Duke’a Ellingtona, charakteryzującą się wyrafinowaną interakcją, wysoką jakością dźwięku oraz bogatymi balladami i energicznymi, swingującymi utworami. Bill Charlap wyróżnia się wyrafinowanym stylem – miękkim i „oddechowym” w balladach, a jednocześnie wyrazistym i swingującym w szybszych utworach. Jay Leonhart zapewnia mistrzowskie, dowcipne partie basowe, a Bill Stewart oferuje niuanse i melodyjną grę na perkusji. Album koncentruje się na głębokich, przemyślanych eksploracjach śpiewnika Duke’a Ellingtona, a nie tylko na standardowych, krótkich coverach. Jak w przypadku każdego wydawnictwa Venus Records, jakość dźwięku jest najwyższej. Krytycy generalnie zgadzają się, że jest to kluczowa, wysokiej jakości sesja nowoczesnego tria fortepianowego, która łączy szacunek dla klasyki z pomysłową, indywidualną ekspresją.

 

 

Pharoah Sanders (ur. Ferrell Lee Sanders ; 13 października 1940 – 24 września 2022) był amerykańskim saksofonistą jazzowym, znanym ze swoich technik przedmuchowych, harmonicznych i wielogłosowych na saksofonie. Sanders odegrał znaczącą rolę w rozwoju free jazzu i jazzu spiritual, grając w zespołach Johna Coltrane’a w połowie lat 60., a później jako solista. Wydał ponad trzydzieści albumów jako lider i intensywnie współpracował z wokalistą Leonem Thomasem i pianistką Alice Coltrane, a także z wieloma innymi. Saksofonista Ornette Coleman nazwał go kiedyś „prawdopodobnie najlepszym tenorzystą na świecie”. Podejście Sandersa do jazzu duchowego miało swoje korzenie w jego inspiracji koncepcjami religijnymi, takimi jak karma i tawhid oraz jego bogatej, medytacyjnej estetyce występów.

  • Album „Ballads With Love” w wykonaniu zespołu Pharoah Sanders Quartet z 2002 roku, nagrano w Sear Sound Studio w Nowym Jorku 19 i 20 października 1992 roku. Nagrania zmasterowano przy użyciu 24-bitowego systemu dźwiękowego Venus Hyper Magnum.

Wydany pierwotnie w 1994 roku (i wznowiony w 2010 roku przez japońską wytwórnię Venus Records), album „Ballads with Love” kwartetu Pharoah Sandersa to jedno z najbardziej przystępnych i lirycznych wydawnictw w dorobku tego saksofonisty. Krytycy, m.in. Ken Dryden z AllMusic, podkreślają, że album ukazuje Sandersa w roli dojrzałego interpretatora standardów, rezygnującego z awangardowych „krzyków” na rzecz „twardego liryzmu” i głębokiej emocjonalności. Płyta jest bezpośrednim nawiązaniem do słynnego albumu Ballads Johna Coltrane’a z 1962 roku. Sanders prezentuje tu ciepłe, pełne brzmienie tenoru, które jest jednocześnie potężne i delikatne. Album zawiera mieszankę standardów i przemyślanych utworów, w tym „Body and Soul”, „In a Sentimental Mood” i „Misty”. Pianista William Henderson zbiera pochwały za swój „bujny charakter” i „lśniący” akompaniament, który zapewnia wspierający, melodyjny fundament z basistą Fambrough i perkusistą Fergusonem.
Album jest polecany słuchaczom, którzy cenią łagodniejszą, bardziej przystępną stronę późniejszej kariery Sandersa, prezentując się jako wyrafinowany, emocjonalny i melodyjny pokaz.

  • Płyta „Crescent With Love” w wykonaniu Pharoah Sanders Quartet, wydana w ramach kolekcji Masterpiece Collections wytwórni Venus Record, została .nagrana w Sear Sound Studios w Nowym Jorku, 19 i 20 października 1992 roku.

„Crescent with Love” (1992, często wznawiany/omawiany) to ceniony dwupłytowy zestaw Pharoah Sanders Quartet, uważany za dojrzałe arcydzieło. Skupiając się na balladach i przemyślanych hołdach dla Johna Coltrane’a, album charakteryzuje się ciepłym, przystępnym brzmieniem z minimalną ilością trudnych prezentacji, prezentując liryczną stronę Sandersa u boku pianisty Williama Hendersona. „Crescent with Love” to jedna z łagodniejszych sesji Sandersa, koncentrująca się na głębokim, duchowym jazzie, delikatnych balladach i soulowej improwizacji. Płyta zawiera pięć kompozycji Coltrane’a („Naima”, „Crescent”, „Wise One” itp.) obok standardów takich jak „Misty” i „Body and Soul”. Wspierająca sekcja rytmiczna to:William Henderson (fortepian), Charles Fambrough (kontrabas) i Sherman Ferguson (perkusja).„Crescent with Love”  został uznany za istotny, niezwykle zrównoważony i „apostolsko przekonujący” album. To nagranie jest często wyróżniane za zdolność łączenia ognistych korzeni free jazzu z głęboką, przystępną melodyką.

 

 

Archie Shepp, amerykański saksofonista jazzowy, pedagog i dramatopisarz, który od lat 60. XX wieku odgrywał kluczową rolę w rozwoju awangardowego jazzu.

Paweł Brodowski w magazynie Jazz Forum napisał: „…’Nie było nigdy w jazzie kogoś takiego jak on’ – pisał o nim krytyk Gary Giddins. ‘Zarówno w słowach, jak i muzyce, próbował i próbuje nadal zmieścić całe spektrum czarnego amerykańskiego życia’.  Archie Shepp – niegdyś jeden z najbardziej wybijających się rzeczników awangardy jest nie tylko saksofonistą i wokalistą, ale także uznanym literatem, poetą i dramaturgiem, a czasem nawet i aktorem, prawdziwym intelektualistą, historykiem, pedagogiem, profesorem muzyki afroamerykańskiej na wyższych uczelniach. […] Niegdysiejszy uczestnik rewolucji free jazzu lat 60., dziś zaskakuje pesymistycznym tonem swych wypowiedzi, płynących z przeświadczenia, że ewolucja jazzu skończyła się wraz z odejściem Coltrane’a. Muzyka jazzowa jego zdaniem nie pełni już tak ważnej jak wtedy roli społecznej, politycznej i kulturalnej….”

  • Album „Blue Ballads” w wykonaniu Archie Shepp Quartet, nagrano w Clinton Studio A w Nowym Jorku, 24 i 25 listopada 1995 roku. w technologii 24-bitowej Hyper Magnum Sound.

to ceniony, kameralny zestaw standardów jazzowych, charakteryzujących się ciepłym, dudniącym brzmieniem Sheppa i wokalną frazą saksofonową. Krytycy podkreślają jego kunsztowne balladowe podejście, łączące romantyzm z bluesową głębią, często z udziałem pianisty Horace’a Parlana. Album jest uznawany za najlepszy album chilloutowy na późne noce. Muzyka jest głęboko romantyczna, ciepła i sentymentalna, a jednocześnie zachowująca surowy, emocjonalny charakter. Shepp gra na instrumencie, jakby śpiewał, używając gęstego brzmienia, które rozciąga nuty – techniki doskonalonej przez dekady. Krytycy często opisują jego ton z tamtych czasów jako „cieplejszy niż lipiec”, „tenor kaznodziei”, który jest jednocześnie „pokrętny” i „niebieskii”. Ten specyficzny, refleksyjny nastrój jest godny tego by płytę „Blue Ballads” mieć stale w dyspozycji/

  • Album „Deja Vu”, w wykonaniu zespołu Archie Shepp Quartet, nagrano w „The Studio” w Nowym Jorku 11 i 12 czerwca 2001 r.

Album „Deja Vu” to wysoko cenione wydawnictwo Venus Records, zawierające romantyczne standardy o francuskiej tematyce. Z udziałem Harolda Maberna, George’a Mraza i Billy’ego Drummonda, album uwydatnia delikatną balladę Sheppa w połączeniu z jego charakterystycznym, pełnym pasji, awangardowym brzmieniem. Zawiera słynne francuskie piosenki i klasyki, takie jak „Les Feuilles Mortes” („Jesienne liście”) i „Sous Le Ciel De Paris”. Choć znany z awangardowych korzeni, Shepp oferuje niezwykle soulowy i melodyjny występ, grając z ogromnym zaangażowaniem, bez popadania w przesadny sentymentalizm. Pianista Harold Mabern, basista George Mraz i perkusista Billy Drummond zapewniają subtelne i swingujące tło, często uznawane za klucz do sukcesu albumu Ten romantyczny, a zarazem intensywnie emocjonalny album balladowy, unikający przesłodzonego sentymentalizmu poprzez napięte, dojrzałe frazowanie jest wysoce rekomendowany przez wielu krytyków muzyki jazzowej.

  • Album „True Blue” zespołu Archie Shepp Quartet, nagrano w Clinton Studio „A” w Nowym Jorku 13 września 1998 r. a zmasterowany został przy użyciu systemu Venus 24-bit Hyper Magnum Sound System.

„True Blue” to znakomity, skupiony na balladach album zespołu Archiego Sheppa, który uwydatnia głęboko emocjonalne i cieplejsze niż zwykle brzmienie saksofonu tenorowego. Z udziałem Johna Hicksa (fortepian), George’a Mraza (bas) i Billy’ego Drummonda (perkusja), album oferuje znakomite, intymne reinterpretacje utworów i standardów Coltrane’a. Ten album to zbiór bujnych, powolnych ballad i standardów, charakteryzujących się unikalnym połączeniem tradycyjnego stylu i emocjonalnej intensywności. Zawiera niezwykłą, pełną niuansów wersję „Lonnie’s Lament” Johna Coltrane’a, wolniejszą wersję „Blue Train” oraz czarujące wykonanie „Que Reste t’il de nos amours” z wokalem Sheppa. Album jest powszechnie chwalony za „wspaniałą sesję”, co dowodzi, że Shepp jest mistrzem stylu, który potrafi tworzyć „głębokie i gorące” emocjonalne występy. Album został również doceniony za wysoką jakość produkcji dźwiękowej, często wydawany jako importowane z Japonii płyty CD lub winyl.

  • Płyta „True Ballads”, kwartetu Archie’go Sheppa, została nagrana w Clinton Studio 7 grudnia 1996 roku. Zmasterowano ją przy użyciu systemu Venus 24-bit Hyper Magnum Sound System

Płyta „True Ballads” wydana przez Venus Records, jest uznawana przez krytyków za wysokiej jakości, intymne i ciepłe nagranie studyjne, które podkreśla mistrzowskie opanowanie formy balladowej przez Sheppa. Album, charakteryzujący się „dymnym” brzmieniem, często porównywanym do Bena Webstera i Johna Coltrane’a, słynie z pięknego, romantycznego brzmienia i wysokiej jakości japońskich tłoczeń. Album zawiera ciche, głębokie i pełne duszy wykonania standardów jazzowych. Jest uważany za część serii „intymnych studiów wspólnej introspekcji”, obok „Blue Ballads”. Albuum jest uważany za „szczytowe osiągnięcie późnego Sheppa”.

 

 

Kenny Barron afroamerykański pianista i kompozytor jazzowy, oraz edukator, to jeden z najbardziej wpływowych post-bopowych pianistów głównego nurtu jazzu. Laureat NEA Jazz Masters Award 2010. Uhonorowany w 2010 roku przez National Endowment for the Arts tytułem Mistrza Jazzu, Kenny Barron ma niezrównaną zdolność hipnotyzowania publiczności elegancką grą, subtelnymi melodiami i porywającymi rytmami. „Los Angeles Times” nazwał go „jednym z najlepszych pianistów jazzowych na świecie”, a „Jazz Weekly” – „najbardziej lirycznym pianistą naszych czasów”.

  • Album „Minor Blues”, w wykonaniu Kenny Barron Trio, nagrano 4 i 5 maja 2009 w Nowym Jorku.

Album Kenny’ego Barrona- „Minor Blues”, z 2009 roku (wydany przez Venus Records) to uznany przez krytyków, wysokiej jakości jazzowe trio fortepianowe z basistą George’em Mrazem i perkusistą Benem Rileyem. Album zachwyca swobodną, ​​a zarazem „bezceremonialną” i klarowną produkcją, prezentując oparte na bopie, liryczne interpretacje standardów i autorskich kompozycji. Muzykalność Barrona prezentowana jest na styku ze znakomitymi umiejętnościami technicznymi, wspierana jest przez płynną chemię Mraza i Rileya. Album zawiera zmysłowy utwór tytułowy („Minor Blues”), skoczny „Emily”, porywający „How Deep Is the Ocean?” oraz unikalną latynoską wersję „Don’t Explain”. Album wydany przez japońską wytwórnię Venus Records, z charakterystycznym dla niej brzmieniem „Hyper Magnum Sound”, co daje ciepłe, intymne i pełne energii brzmienie, często preferowane na płytach CD. Płyta jest ogólnie bardzo wysoko oceniana, a recenzenci chwalą trio za umiejętność łączenia poważnego, przemyślanego grania z komfortowym, swobodnym brzmieniem. „Minor Blues” jest uważany za doskonały przykład nowoczesnego, mainstreamowego jazzu fortepianowego, prezentującego niesamowitą chemię między doświadczonymi weteranami.

 

Kolejne rozdziały: