Najsłynniejsze sale koncertowe, które bywają studiami nagrań
i najsłynniejsze studia, które publiczności nie wpuszczają.
(część siódma)

Temat nie jest skończony i  nie będzie, bo (choć najsłynniejsze) niszczeją, zmieniają swoją rolę, a nowe (sale, studia, wydawnictwa) się dopiero budują…

  • [1] Three Blind Mice (Aoi Studio)
  • [2] BIS Records (Shirakawa Hall, Minneapolis Orchestra Hall, Kawaguchi Cultural Center,
  • [3] Reference Recordings (Kauffman Center, Oxnard Performing Arts Center)
  • [4] Criteria Recordings Studios
  • [5] Studia Power Station
  • [6] Real World Studios
  • [7] Casino Baumgarten
  • [8] Государственный дом радиовещания и звукозаписи

 


[1] -> O płytach wyprodukowanych przez legendarną Three Blind Mice [11] pisałem wcześniej [12], jednak nie przedstawiłem w żaden sposób (ani tekstem, ani fotograficznie) studia nagraniowego tokijskiego Aoi, które zostało wybrane jako miejsce nagrań przez producenta Takeshi Fujii i inżyniera nagrań Yoshihiko Kannari.
Aoi Studio zostało założone jako studio nagrań w 1955 roku, ale z myślą o tworzeniu ścieżek dźwiękowych do filmów. Aoi Studio Co. Ltd skupia firmy, zajmujące się różnymi tematami jak: badania nad rozwojem sprzętu dźwiękowego czy studiami montażu wideo. W latach 60. i 70. kopiował filmy i prace telewizyjne wyprodukowane przez Nikkatsu, ale też w tym czasie w studiu nagrywano albumy muzyczne.

Obecnie firma zajmuje się głównie nagrywaniem dla potrzeb filmu i telewizji, edycji wideo oraz edycją filmów, reklam telewizyjnych i dubbingowaniem animacji. Nagrywanie odbywa się w 8. Świetnie wyposażonych pomieszczeniach studyjnych, a edycja wideo w 5. studiach.

 

[2] -> BIS Records [13], firma założona w 1973 roku przez Roberta von Bahra i mieszcząca się w Åkersberga w Szwecji, jest jedną z najbardziej cenionych marek na świecie wydających wyłącznie muzykę klasyczną, za jakość dźwięku nagrań, niezależnie od tego, czy wydano je na zwykłych płytach CD, czy jako hybrydowe płyty SACD z opcjonalnym dźwiękiem przestrzennym. BIS jest jedyną dużą wytwórnią płytową o ścisłej polityce nieusuwania płyt z katalogu (zawiera ponad 1900 tytułów), z repertuarem od najbardziej współczesnego po muzykę średniowiecza i od głównego nurtu klasycznego do wręcz ezoterycznej.

BIS skupia się w szczególności na dziełach, które nie są jeszcze dobrze reprezentowane na istniejących nagraniach z katalogów nie tylko BiS ale i innych. Firma zarejestrowała między innymi kompletne dzieła Sibeliusa. Także inni kompozytorzy z północnej Europy i krajów bałtyckich są dobrze reprezentowani w jej katalogu, w tym: Nikolaos Skalkottas, Kalevi Aho, Sally Beamish, Jón Leifs, Geirr Tveitt, Lera Auerbach i James MacMillan. Spośród innych wydań warto wymienić nagrania kantat Bacha w wykonaniu Bach Collegium Japan pod dyrekcją Masaaki Suzukiego oraz kompletu utworów fortepianowych Griega w wykonaniu Evy Knardahl. BIS realizuje nagrania w różnych miejscach na świecie, w tym w: Singapurze, Sydney, São Paulo, Minneapolis, Rotterdamie, Kolonii, Wiedniu. Podam parę przykładów:

  • sesje nagraniowe Bach Collegium Japan (BCJ), prowadzonej przez Masaaki Suzuki, odbyły się w Shirakawa Hall w Nagoya, Japonia:

  • Kwintet klarnetowy Kalevi Aho (wydany na BIS o nr kat.-1886) w Minneapolis Orchestra Hall:

  • “J.S. Bach English Suites BWV 806-811” Bach Collegium Japan i Masaaki Suzuki (BIS Records BIS-2281 SACD) nagrali w kaplicy w Kobe:

  • Album “Beethoven – Missa solemnis” w wykonaniu Bach Collegium Japan, Masaaki Suzuki (BIS Records BIS-2321 SACD) nagrano w Kawaguchi Cultural Center:

BIS ma w swojej siedzibie 3 studia do edycji, miksowania i masteringu. Jeden to pokój surround, wyposażony w B&W 802 Diamond, MAGIX Sequoia DAW, konsolę YAMAHA 02R 96, EMM Labs DAC 8 MK IV, Lexicon 960 L oraz Avid Artist Mix (mastering SACD jest przetwarzany w tym studiu). Pozostałe 2 studia to pokoje stereo PCM, wyposażone w głośniki B&W Matrix 801 (Studio1) i QUAD ESL-63 (Studio2), MAGIX Sequoia DAW i Avid Artist Mix.

Pierwszym produktem BIS, wydanym pod numerem seryjnym BIS LP-1, w styczniu 1974 roku, była żydowska muzyka liturgiczna na baryton, organy, flet i chór. W informacji dołączonej do tego albumu znajduje się opis, że sam pan von Bahr nagrał go za pomocą taśmy Scotch 206, magnetofonu Revox A-77 (38 cm/s) i dwóch mikrofonów Sennheiser MKH 105. Wydane obecnie przez BIS płyty SACD zawierają również uwagi na temat urządzeń nagrywających, w tym mikrofonów. Tego rodzaju informacje, wspólne dla wszystkich produktów BIS, wskazują, że BIS dąży do jakości dźwięku która przyciąga nie tylko fanów muzyki, ale także audiofilów. BIS dba by każdy ich produkt był wysokiej jakości niezależnie od formatu- czy będzie to pierwszy longplay z 1974 roku, czy CD- „The Kroumata Percussion Ensemble” (BIS-232) z roku 1983 czy też pierwszy produkt na SACD- „Takemitsu: How Slow the Wind” (BIS-1078) z roku 2001. W 2016 roku BIS uruchomił usługę cyfrowej dystrybucji muzyki w formacie 96kHz / 24bit FLAC stereo / surround we własnym zakresie (witryna dystrybucji muzyki „eClassical”)

 

[3] -> Reference Recordings [14] to amerykańska wytwórnia, z siedzibą w San Francisco, która nagrywa i wydaje najwyższej jakości płyty CD, hybrydowe płyty SACD, referencyjne płyty LP Mastercuts i rewolucyjne dyski HRx: 176,4 kHz / 24 bity na płytach audio DVD, z muzyką świetnych artystów muzyki klasycznej i jazzowej. Nagrania firmy RR (Reference Recordings)  są również oferowane do pobrania w formie cyfrowej za pośrednictwem naszej strony internetowej i wielu witryn na całym świecie, w tym pliki do pobrania w wysokiej rozdzielczości PCM oraz pliki do pobrania DSD stereo i surround. Dyrektorem technicznym w wytwórni jest Keith O. Johnson, który był jednym z wynalazców technologii HDCD. Płyty wytwórni RR były nominowane do nagrody Grammy około 20 razy. Jeden album zdobył nagrody raz w kategorii „Najlepsza nowa kompozycja klasyczna”. Większość wydawnictw RR realizuje we własnym zespole, a także licencjonuje wybrane projekty dla nowych serii. Aktualny skład artystów związanych z RR obejmuje: The Kansas City Symphony,

The Pittsburgh Symphony Orchestra, The Utah Symphony Orchestra, True Concord Voices and Orchestra, The San Francisco Ballet Orchestra, pianistów Joela Fana i Nadię Shpachenko, The Dallas Wind Symphony, piosenkarza i autor tekstów bluesowych Doug’a MacLeoda oraz Fionę Boyes, pań grających na organach- Jan Kraybill i Mary Preston i jeszcze wielu innych. Do starszych artystów dostępnych w tytułach RR należą: The Minnesota Orchestra, pianista jazzowy Dick Hyman, Eileen Farrell, Mike Garson, oryginalny kanadyjski zespół Tafelmusik, Red Norvo, The Kronos Quartet, The Chicago Pro Musica, Frederick Fennell, Ruggiero Ricci, Robert Farnon, Jose Serebrier, The Turtle Creek Chorale, Flora Purim, Airto Moreira. Zespół RR uważa, że to, jak brzmi nagranie, jest równie ważne jak sama muzyka, a najwyższe standardy jakości dba sam „Prof.” Keith O. Johnson, który zarejestrował 130 tytułów katalogu RR. Keith Johnson jest prawdziwą legendą audio- zaprojektował i opatentował wiele innowacyjnych produktów w branży profesjonalnej i konsumenckiej. RR Sound wiele zawdzięcza jego niezwykłym metodom i sprzętowi, które prawie wszystkie ręcznie zbudował lub szeroko modyfikował.

Techniki mikrofonowe używane przez Johnsona wahają się od purystycznych do złożonych, w zależności od ilości muzyków i zajmowanej przestrzeni. Badania Keitha O. Johnsona dotyczące zachowania sprzętu elektronicznego i percepcji akustycznej sal doprowadziło go do opracowania (wraz z inżynierem Michaelem Pflaumerem) rewolucyjnego procesu kodowania cyfrowego zgodnego z techniką High Definition, produkowanego i sprzedawanego przez Pacific Microsonics (przejęty przez Microsoft). Reference Recordings było pionierem wśród producentów płyty CD wykorzystujących kodowanie HDCD. Obecnie wszystkie wzorce nagrań sygnowane nazwiskiem „Johnson” są nagrywane z częstotliwością 176,4 kHz / 24 bity. HDCD zapewnia wysoki poziom dokładności i muzykalności nagrań cyfrowych, zarówno w postaci płyt kompaktowych, SACD, jak i wydawanych jako pliki cyfrowe w wysokiej rozdzielczości na dyskach HRx lub w plikach do pobrania.
Seria płyt winylowych- Mastercuts Reference, również zyskała uznanie krytyków- mastering tych płyt odbywa się z połową prędkości, aby zapewnić maksymalną dokładność produkcji. System tokarek ma niestandardową elektronikę firmy Nelson Pass. Prosta ścieżka sygnału nie zawiera kompresji, wyrównania ani zbędnych obwodów. Keith O. Johnson był konsultantem przy projektowaniu systemu i pomógł w budowie tokarki i elektroniki, która jest własnością i jest obsługiwana w obiekcie RR przez wieloletniego eksperta od masteringu Paula Stubblebina. Referencyjne płyty Mastercuts LP to tłoczenia płyt 180. lub 200. gramowe wykonane w Quality Record Pressings. Są zapakowane w ciężkie, luksusowe koperty składane w Stoughton Printing. W zależności od programu są one emitowane przy 33 1/3 rpm lub 45 rpm.
“Prof” Keith O. Johnson sygnował między innymi dwie wzorcowe płyty japońskiego pianisty Minoru Nojimy: „Nojima Plays Ravel” i „Nojima Plays Liszt” (opisane w artykule: „nagrania jakościowo wybitne (część 22)”). Obie zostały nagrane w tym samym miejscu, z którego RR korzystało w paru przypadkach (np. podczas nagrań Mike’a Garsona)- w Oxnard, California Civic Auditorium.

Sala koncertowa Oxnard Performing Arts Center została zaprojektowana z myślą… O słuchaczu. Ponad 1600 tapicerowanych foteli amfiteatralnej części i górnej sekcji zapewniają niezakłócony widok na scenę, dzięki czemu to miejsce (jak mówi firmowa reklama) jest idealne na koncerty, balety, musicale, widowiska i wiele innych wydarzeń.
Dla potrzeb większych składów orkiestrowych RR wybiera siedziby orkiestr, na przykład: Orchestra Hall, Minneapolis (przedstawiona na fotografii wyżej); Heinz Hall for the Performing Arts, Pittsburgh; Symphony Hall, Salt Lake City…

 

[4] -> Criteria Recordings Studios [15] uważane jest za najbardziej kultowe studio w Miami na Florydzie,, które zachowało swój prestiż do dziś, zostało założone w 1958 roku przez muzyka Macka Emermana (1923–2013). W tym studio stworzono wiele hitów, szczególnie w latach 70. XX wieku. Studio zostało pierwotnie zaprojektowane przez architekta Charlesa C. Reeda, Jr.

Wielu czołowych artystów i producentów skorzystało z Criteria Studios. Setki złotych, platynowych lub diamentowych singli i albumów zostały nagrane, zmiksowane lub zmasterowane w Criteria, w tym „Layla” (Erica Claptona), „Young, Gifted And Black” (Arethy Franklin) „Eat a Peach” (The Allman Bros. Band) i „I Got You (I Feel Good)” (Jamesa Browna) a także fragmenty „Hotel California” (The Eagles) i  „Rumours” (Fleetwood Mac). Tom Dowd, wiodący producent i inżynier dźwięku wytwórni Atlantic Records regularnie korzystał ze studiów, aby nagrać dużą listę artystów w latach 70.. Bee Gees pracowała w Criteria w połowie lat 70. i na początku lat 80.. W 1999 r. The Hit Factory zakupiło Criteria Studios, modernizując i ponownie otwierając studia pod nową nazwą The Hit Factory Criteria Miami, jednak w 2017 roku obiekt po raz kolejny powrócił do pierwotnej nazwy- Criteria Studios.

Criteria zawdzięcza swoje początki ideałom i biznesowemu poczuciu pojedynczego przedsiębiorcy- Emerman’owi, który zdecydował, że nie jest wystarczająco dobrym muzykiem, aby kontynuować karierę jako trębacz, zaczął nagrywać zespoły jazzowe w lokalnych miejscach i podobnie jak Rudy Van Gelder we wczesnych latach, z domu rodziców. Po kilku latach Emerman kupił budynek w północnym Miami, w pobliżu lokalnej stacji telewizyjnej. Mniej więcej w tym samym czasie Mack Emerman zetknął się z Jeepem Harnedem, który później znalazł producenta konsoli i magnetofonów MCI. Wkrótce światowe hity zaczęły pojawiać się w studiach Criteria, która wciąż jest prawdopodobnie największym i najbardziej ruchliwym miejscem do nagrywania w południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, z dużym studiem (Studio A), odpowiednim nawet dla dużych zespołów i 72-osobowych orkiestr.

Sukcesy na listach przebojów utworów wyprodukowanych w studiach Criteria zwróciły uwagę w Nowym Jorku, co doprowadziło do wieloaspektowej współpracy z Atlantic Records. Ahmet Ertegun i Jerry Wexler wysyłali swoich artystów do Miami, aby nagrywali tam swoje płyty. Trzeci członek triumwiratu Atlantic Records- Tom Dowd, pomógł Jeep Harned udoskonalić konsolę do nagrywania i miksowania, co później, pod hasłem MCI, stało się czymś w rodzaju standardu branżowego. Sukcesy Criteria Studios w latach 70. XX wieku spowodowały, że lista oczekujących muzyków na zarezerwowanie terminu sesji wydłużyła się. W 1972 r. ukończono Studio C, a nieco później Studio D. Lata 80. przyniosły nową grupę klientów: Julio Iglesiasa, Petera Framptona i Teda Nugenta. We wczesnych latach 80. dodano także prawdopodobnie najpiękniejszy pokój w kompleksie Criteria. Zaprojektowane przez Johna Storyka Studio E ma wyjątkowe detale, takie jak ściana ręcznie robionych kubańskich płytek i sufit o wysokości prawie 30 stóp.

Wszystkie sterownie są wyposażone w praktycznie taki sam wybór standardowego wyposażenia zewnętrznego (jak w Studio A), co pozwala na przenoszenie sesji w całym obiekcie bez trudności technicznych.

Cały obiekt przeszedł wiele remontów i modernizacji przez dziesięciolecia. Żadne z pokoi dziś nie pozostaje w oryginalnym kształcie, a pierwsze studio Emermana zbudowane w 1958 roku służy teraz jako pokój gier, wyposażony w salon, stół do snookera, piłkarzyki i niezliczone złote i platynowe płyty z bogatej historii Criteria Studios.

 

[5] -> Studia Power Station [16] zostały zbudowane w 1977 roku. Założono, że pomiędzy muzykami a naturalnym brzmieniem instrumentów akustycznych i głosów musi być pełna zgodność. Niedługo trzeba było czekać na hity skoro po studiach Power Station kręcili się John Lennon, David Bowie, Bruce Springsteen, Madonna czy Jon Bon Jovi. Budynek, będący niegdyś podstacją energetyczną na Manhattanie, służył jako scena dźwiękowa dla programów telewizyjnych takich jak Let’s Make Deal, zanim Tony Bongiovi przerobił go na studio. W połowie lat 90. elektrownia została sprzedana i przemianowana na Avatar. W dalszym ciągu przyciągał najlepszych wykonawców, w tym Paula McCartneya i Dianę Krall, a następnie zdobył pięć nagród za doskonałość techniczną i kreatywność za albumy, w tym „C’mon C’mon” Sheryl Crow w 2003 r. i „Continuum” Johna Mayera w 2007 roku. Obecnie właścicielem obiektu jest Berklee College of Music. W momencie nabycia przywrócono nazwę starą nazwę. Berklee College of Music ulepszył systemy audio, zakupił nowoczesną technologię, tak aby umożliwić jednoczesne nagrywanie audio i wideo.

Berklee jest zaangażowany w zachowanie i rozbudowanie dziedzictwa Power Station poprzez odświeżenie studiów i przekształcenie ich w wiodące na świecie miejsce do nagrywania wieloformatowego. Flagowa sala Power Station to najsłynniejsza przestrzeń do nagrywania w Nowym Jorku.

Studio A zapewnia przestronną salę nagrań z innowacyjnym i elastycznym systemem izolacji, który zapewnia muzykom doskonałą wzajemną widoczność. Studio A odznacza się jest niepowtarzalnym brzmieniem i właśnie w tym miejscu powstawały niezliczone legendarne nagrania- od zespołów rockowych po 60. osobowe orkiestry. Studio A koncentruje się wokół klasycznej 40-wejściowej konsoli Neve 8088, ostatniej tego rodzaju produkowanej przez Neve. Został zbudowany na zamówienie dla Power Station Studios i zapewnia nienaganny klasyczny dźwięk analogowy.

Studio B to średniej wielkości przestrzeń nagraniowa z trzema izolowanymi kabinami, dzięki którym jest kameralna i elastyczna. Idealny do nagrań zespołów średniej wielkości. Zapewnia dynamiczny dźwięk. Kabina inżyniera posiada konsolę Solid State Logic 9000J 72, która oferuje dużą liczbę kanałów i niesamowitą elastyczność. Studio B jest idealnym miejscem miksowania, a poza tym można go powiązać ze Studiem A i wykorzystać takie rozszerzenie pokoju kontrolnego w przypadku większych sesji.

Studio C jest jednym z najpopularniejszych i najbardziej poszukiwanych pomieszczeń do nagrań w Nowym Jorku. Rozległy salon z 24-metrowymi sufitami, a także trzy duże kabiny odizolowane, w tym przestrzeń wzorowana na akustyce i estetyce Motown Studios w Detroit, ze ścianami z korka i kratką podłogową, Studio C oferuje maksymalną wszechstronność z nienagannymi możliwościami wzajemnego widzenia muzyków. Pomieszczenie kontrolne ma konsolę Neve VRP 72 z Flying Fader Automation.
Studio G jest jednym z najbardziej pożądanych pokojów nagrań służących montażom. Zaprojektowany przez Roya Hendricksona, oferuje nienaganną akustykę z kameralną atmosferą. Pomieszczenie jest również wyposażone w sporą kabinę izolacyjną, aby ułatwić nagrania małych składów i prowadzenia nakładek.

Studio G opiera się na klasycznej konsoli Solid State Logic 4000G + Special Edition z 56 wejściami, pasującej do świetnie brzmiącego pokoju z jedną z najpopularniejszych analogowych konsol miksujących na świecie.
Poza wyżej wymienionym muzykami nagrań dokonali w Power Studios: Lady Gaga, Bruno Mars, Herbie Hancock, Bobby McFerrin, Christian Marclay, Paul McCartney, The Rolling Stones, Dire Straits i Esperanza Spalding. Ta placówka pozostaje wciąż centralnym miejscem przemysłu muzycznego w Nowym Jorku.

 

[6] -> Real World Studios [17], założony przez Petera Gabriela pod koniec lat 80., jest położonych na angielskiej wsi niedaleko Bath. Big Room to rozległa przestrzeń, w której artysta nie jest odseparowany od pokoju kontrolnego. W studio jest kompleks mieszkaniowy, który pozwala artystom na pobyt w tym samym domu lub oddzielnym domku. „Musisz tylko przyjść tutaj i być kreatywnym”, jak powiedział inżynier Oli Jacobs, który wymienia Alicię Keys i Van Morrisona jako ostatnich gości. „Chodzi o zapewnienie idealnej przestrzeni do tego”.

Real World Studios jest ściśle związany z wytwórnią płytową Real World Records i festiwalem muzycznym WOMAD. W 1986 roku, kiedy Peter Gabriel skończył album „So”, zdecydował, że nadszedł czas, aby przenieść się z Ashcombe House do stałego miejsca nagraniowego. Gabriela szukał miejsca blisko wody. On, David Stallbaumer i Mike Large sprawdzili kilka miejsc, głównie stare młyny, w rejonie Bath. Zdecydowali się na 200-letni Box Mill (znany również jako Pinchin’s Mill)- młyn wodny na By Brook, który został zakupiony w 1987 roku przez Gabriela. Budynek został przekształcony według projektu architektów z Feilden Clegg Bradley Studios.

Big Room został zaprojektowany jako jedna duża przestrzeń do wspólnego nagrywania, bez podziału ścianami, a także mieści dwie kabiny odizolowane akustycznie. Przylegający do Big Room, w starym budynku młyna, jest Wood Room. Pokój ten jest bardziej żywy akustycznie. Ma kabinę, podłogę na antresoli i ruchome ekrany akustyczne.

Big Room został również przystosowany do obsługi miksowania nagrań na potrzeby projektów filmowych i telewizyjnych. Na terenie kompleksu znajduje się także duża sala prób, studio miksujące dźwięk przestrzenny 7.1 z zapleczem dubbingowym.
W Real World Studios nagrywali swoje płyty: Alicia Keys, Amy Winehouse, Van Morrison, Beyoncé, Björk, Black Grape, Coldplay, Mumford & Sons, Jay-Z, Kanye West, Paolo Nutini, Robert Plant, The Vamps, Paloma Faith, Rag’n’Bone Man, Tom Jones, New Order, Kasabian, Kylie Minogue, Laura Marling, Pixies, Marillion i wielu innych.

 

[7] -> Wiedeń oferuje studio, które jest prawie dokładnie takie, jak w 1965 roku. Położone w XVIII-wiecznym pałacu Casino Baumgarten [18] zostało niedawno ponownie otwarte po długiej i gruntownej renowacji.

Studio nagrań zostało założone przez wytwórnię płytową Polyhymnia, która przekazała klucze firmie Preiser Records w 1964 roku. Preiser wynajmuje pokoje studyjne do dziś. Duża sala kasyna była współdzielona między studio i restaurację w latach 60., a dziś służy jako miejsce koncertów i innych wydarzeń kulturalnych. Jednak samo studio do niedawna nie było modernizowane i używane tylko od czasu do czasu. Kiedy przyszły lata 2009-2010, budynek został odnowiony, na czym skorzystały też przestrzenie studyjne.

Kiedy firma została założona w 1952 roku, głównym celem Preiser Records była muzyka klasyczna i operowa, a więc naturalne było to, że Vienna Symphony Orchestra wykorzystywała studia. Zarówno wytwórnia, jak i studio, przyjmowało muzyków niereprezentujących nurt klasyczny, na przyklad przez austriacką legendę jazzu- klarnecistę Fatty George’a. Nikolaus Harnoncourt nagrał swoje pierwsze płyty CD w tym studiu, Friedrich Gulda nagrał tutaj z Eurojazz Orchestra, Paul Badura-Skoda i Jörg Demus grali w studio na fortepianie Bösendorfer Imperial, a Gilbert Schuchter nagrał tutaj swój cały repertuar Schuberta i Mozarta.

Casino Baumgarten to prawdopodobnie jedyne klasyczne studio nagrań na świecie, które wciąż opiera się głównie na oryginalnym sprzęcie lampowym z lat 60. Pokój kontrolny jest nadal w oryginalnym stanie od drugiej połowy dekady, aż do najdrobniejszych szczegółów, takich jak stare telefony. Sercem studia jest konsola zbudowana przez WSW (Wiener Schwachstromwerke), firmę powstałą z firmy Siemens Austria przed II wojną światową. Ta konsola dysponuje 16. kanałami wejściowych do czterech szyn wyjściowych, z 3-pasmowymi korektorami w każdym kanale i kilkoma modułami miksera kierunkowego do dekodowania M / S i jest to jedna z niewielu konstrukcji hybrydowych w historii nagrań- wejścia mikrofonowe są oparte na lampach, ale wszystkie pozostałe sekcje są półprzewodnikowe, od korektorów po wzmacniacze sumujące. Poza konsolą WSW, inne wyposażenie składa się z najlepszego sprzętu rejestrującego dostępnego w połowie lat 60.- magnetofony taśmowe Studer C37 i J37 (były wówczas uważane za najnowocześniejsze) i trzy ograniczniki Fairchilda. Oprócz tych ograniczników, studio posiada parę rzadkich WSW Dynamikbegrenzer („Dynamic Limiters”), które zajmują swoje miejsce wśród pierwszych ograniczników opartych na tranzystorach w historii. Trzy głośniki Altec 604 służą jako monitory – dwa do stereo, a trzeci do odtwarzania mono i nadal są „napędzane” przez lampowe wzmacniacze mocy WSW.

Studio dysponuje klasycznymi mikrofonami lampowymi z epoki, takimi jak: Schoeps M221B, AKG C28B i mikrofon stereo Neumann SM2, siedmiu sztuk mikrofonów Neumann M269s, wszystkie z kolejnymi numerami seryjnymi. Wszystkie zasilacze mikrofonów są zamontowane na wózku, który można przemieszczać. Listę wyposażenia uzupełnia para klasycznych reverberatorów EMT 140 i imponujący fortepian Bösendorfer Imperial znajdujący się w drugim co do wielkości salonie studia Weißer Saal (White Room).Casino Baumgarten to nie muzeum, które przenosi nas w erę nagrywania opartego na lampach, ale środowisko pracy, które wciąż dobrze wykorzystuje swoje piękne pokoje i cały ten legendarny sprzęt, który nadal jest obsługiwany przez pana Josefa Kaminowskiego, inżyniera, który zbudował studio ponad 50 lat temu.

 

[8]  Государственный дом радиовещания и звукозаписи (według: , oraz ), Państwowa Izba Radiofonii i Rejestracji Dźwięku (NRD) lub Dom Nagrań Dźwiękowych (DZZ, nazwa obowiązująca od 1957 r.) to  kompleks nagrań dźwiękowych, wchodzący w skład Ogólnorosyjskiego Państwowego Towarzystwa Radiowo-Telewizyjnego „Kultura”. Dom Nagrań Dźwiękowych został zbudowany w 1938 roku, wg projektu architekta A.N. Zemsky’ego. W 1966 roku dobudowano budynek na studia nagrań (proj. architekta Y. Ferdmana).

Państwowa Izba Radiofonii i Rejestracji Dźwięku to legendarne rosyjskie studio, w którym od 1938 roku nagrywali wszyscy główni wykonawcy i światowe gwiazdy kraju do momentu  przekazania budynku przy ulicy Malaja Nikitskaya w Moskwie Przedsiębiorstwu Wydawniczemu Izwiestia. Wyjątkowy budynek z niespotykanymi pod względem akustycznym pomieszczeniami obchodzący 80-lecie istnienia „umarł”. W sierpniu 2018 zaczęto demontować cały unikalny sprzęt, a instrumenty muzyczne usuwano. Ważne postacie kultury napisały petycję, prosząc o zaprzestanie niszczenia wyjątkowego domu nagrań. 20. sierpnia pismo to poparło prawie 8 tys. osób.
80-letni Dom Nagrań mieści pięć pomieszczeń studyjnych, w tym gigantyczne „Fifth Studio”. Najsłynniejsi wykonawcy i orkiestry nagrywali i ćwiczyli w DZZ: Czajkowska Orkiestra Symfoniczna, Irina Arkhipova, Siergiej Lemeshev, Jewgienij Swietłanow, Placido Domingo, Michaił Pletniew, Denis Matsuev, Dmitrij Hvorostovsky, Yuri Bashmet – trudno wszystkich wymienić.

Jako pierwsi alarmowali o zaistniałej sytuacji inżynierowie dźwięku- ich petycja mówi nie tylko o wspaniałej 80-letniej historii Domu Nagrań Dźwiękowych, ale także o jego aktualnej wartości dla kultury rosyjskiej: „W niektórych gatunkach muzycznych, szczególnie tych dużych, realizacja projektów w Rosji na odpowiednim poziomie artystycznym i technicznym gdziekolwiek poza NRD jest prawie niemożliwa. To studio i kompleks nadawczy jest tak wyjątkowy jak Teatr Bolszoj i Ermitaż. Niestety, najwyraźniej nie rozumieją tego ci, którzy traktują kompleks studyjny jako zwykłą nieruchomość w centrum Moskwy i są gotowi bez żalu zniszczyć wyjątkową produkcję, której nie da się później przywrócić. Będzie to absolutnie nieodwracalna strata”.
Inżynier dźwięku Oleg Timofeev przyznaje w wywiadzie dla Radia Svoboda, że był zszokowany, gdy dowiedział się o zagrożeniu wiszącym nad NRD:
Jest to całkowicie wyjątkowy kompleks pod względem jakości studiów- powstała zupełnie niezrozumiała sytuacja, zwłaszcza że wkracza do niej wydawnictwo Izwiestia. Wielu znanych wykonawców widziało te ściany. A dla mnie Malaya Nikitskaya (dawna ulica Kachalov) to alma mater. Tam praktykowałem i zdobyłem zawód. Tak, studiowałem w Gnessin Institute inżynierię dźwięku, ale zdobyłem tam swoje praktyczne umiejętności. Jest to kompleks całkowicie wyjątkowy pod względem jakości pracowni. Pierwszy z dwóch budynków został ukończony w 1936 roku. Ma stary kompleks pracowni, które powstawały prawie w tym samym czasie. Pierwsze studio przeznaczone jest dla małych kameralnych zespołów symfonicznych, czyli nagrań muzyki klasycznej. A studio numer dwa zostało stworzone ze zmienną akustyką. Jest mały, przeznaczony do nagrywania grup popowych.

– Co to jest „zmienna akustyka”?
Były zamontowane ruchome elementy, które się obracały. W związku z tym, że tylna i przednia powierzchnia tych elementów miały zupełnie inną charakterystykę, odpowiednio zmieniła się akustyka w studiu. Te specyficzne kolumny zmieniły pasmo przenoszenia w pomieszczeniu, co spowodowało zmianę barw echa.
– Dzięki temu koneserzy tak bardzo cenią sobie stare nagrania?
Częściowo tak. Te studia miały tak charakterystyczne brzmienie, o które wszyscy znów zabiegają. Należy pamiętać, że w Niemczech studia tego poziomu, w których pisali bardzo znani wykonawcy, automatycznie uzyskują status obiektu dziedzictwa kulturowego. Państwo chroni ich na wszelkie możliwe sposoby. Właściciele mogą się tam zmieniać, ale tylko wtedy, gdy zostanie zachowany stan ochrony tego obiektu. Zarówno pierwsze, jak i drugie studio miały doskonałe właściwości akustyczne. Cóż, głównym, podstawowym, było nowe, piąte studio. Oczywiście stosunkowo nowy, powstał w latach 60-tych w nowej oficynie po prawej stronie. Ona jest największa. Zaprojektowany dla największego składu symfonicznego plus chór i tak dalej. Jest wiele recenzji na temat tego studia, ponieważ zagraniczni inżynierowie dźwięku pracowali tam również w imieniu różnych europejskich i innych zachodnich firm nagraniowych. Brzmiało naprawdę dobrze.
– I działała do ostatniej chwili?
Tak. Były też tak zwane nagrania komercyjne, kiedy jakiś wykonawca przyjechał z innego kraju lub orkiestra naszych muzyków zebrała się, by nagrać określony program. Nie zabrakło również nagrań fundowanych przez redaktorów muzycznych różnych rozgłośni radiowych. W tym studiu nagrywały orkiestry symfoniczne. Były transmisje w formacie koncertowym, kiedy przychodziła jakaś publiczność. Nie zabrakło też bazy prób dla orkiestr symfonicznych. I telewizja tam nagrywała. Na przykład utwory muzyczne na wszelkiego rodzaju „światła noworoczne”. Sam kiedyś napisałem kilka numerów w tym studiu. Myślę, że cała wyjątkowość kompleksu na Malaya Nikitskaya tkwi w studiach muzycznych. Tak, możesz znaleźć pokoje do edycji muzyki na komputerze. Teraz możesz to zrobić nawet na kolanach. Możliwe jest również nagranie wysokiej jakości rozmowy. Obecnie prawie wszystkie stacje radiowe i kanały telewizyjne mają to co im potrzebne. Ale żeby nagrywać taką muzykę – nigdzie indziej w Moskwie nie ma czegoś takiego! Wyobraź sobie, że nagle trzeba będzie ponownie nagrać rosyjski hymn. Z chórem, z orkiestrą, z solistami! Gdzie to zrobić? Jeśli House of Sound Recording już nie istnieje, największym studiem pozostanie Mosfilm. Ale w studiu brzmieniowym Mosfilm nie da się tego zapisać.
– Poinformowano mnie, że studia pozostają. Nie są demontowane, ale sprzęt jest usuwany. Co to oznacza?
– Będzie jakieś centrum biurowe. Coś w rodzaju „Izvestia-Plaza”. Szczerze mówiąc, nie bardzo rozumiem, jaki jest sens studiów, jeśli nie ma sprzętu do nagrywania. Poza tym gdzieś słyszałem, że to pierwszy etap. Drugim etapem będzie demontaż powłoki akustycznej. To specjalne panele na ścianach, których parametry zostały obliczone, są to elementy zawieszenia i tak dalej. Po prostu nie da się dużo rozebrać, bo te elementy to struktura kapitałowa. Piąte studio jest zbudowane na zasadzie box-in-box. Jest pudełko zewnętrzne i pudełko wewnętrzne. Pomiędzy nimi jest warstwa powietrza z odstępem około pół metra. A to wewnętrzne pudełko jest osadzone na podwieszanym fundamencie, co zapewnia blokowanie wpływów niskiej częstotliwości i wibracji, które mogą pochodzić z metra i tak dalej. Powtarzam raz jeszcze, w Moskwie nie ma innych studiów tej wielkości i tak dobrze skalibrowanych akustycznie.”

Studia nr 1 i nr 5 (największe na świecie!) służą teraz jako sale prób dla orkiestr Jurija Baszmeta i W. Fedosejewa, sprzęt w większości został usunięty, tam nagrywanie jest możliwe tylko na sprzęcie przenośnym. Na korytarzach i sterowniach leży zepsuty sprzęt, dookoła rolki taśmy, kasety, przewody … Smutny to widok, a czołowe postacie muzyczne Rosji odmówiły zabrania głosu w obronie budynku. Próbę podniesienia tego problemu w Radzie Kultury brutalnie udaremniło kierownictwo Ogólnorosyjskiej Państwowej Telewizji i Radia. Ogólnie rzecz biorąc, spełniają się najgorsze obawy- Rosja naprawdę opuszcza pierwszą ligę światowego przemysłu płytowego. Potomkowie Rosjan patrzących na nieczułe działanie władz powiedzą, że Rosja miała kiedyś największe studio nagrań na świecie. Ale ono odeszło … ”

 

 


[11]  Według: 

[12]  O płytach wytwórni Three Blind Mice pisałem w artykule: „Wydawnictwa płytowe aspirujące do najlepszych (rozdział piętnasty)

[13]  Na podstawie informacji z:   oraz 

[14]  Według:  oraz 

[15]  Według:  oraz 

[16]  Według: 

[17] Według: 

[18] Według: 

 


Kolejne części:

          

Tematy pokrewne:
Akustyka sal koncertowych >>