Najsłynniejsze sale koncertowe, które bywają studiami nagrań
i najsłynniejsze studia, które publiczności nie wpuszczają.
(część dziewiąta)

Mniej znane sale nagrań (czy studia nagraniowe) mogą się również pochwalić swoją ciekawą historią, a poza tym, jak się okazuje, są chętnie wybierane przez znakomitych wykonawców czy wytwórnie na realizację swoich projektów nagraniowych:

  • [1]  Berliński Siemens-Villa
  • [2]  Hamburski Friedrich-Ebert-Halle
  • [3]  Berliński The Meistersaal
  • [4]  Villa San Fermo w Lonigo 
  • [5]  Salle Adyar, Paris
  • [6]  Palau De La Música Catalana
  • [7]  Estudio Sputnik
  • [8]  NightBird Recording Studios

 


[1]  Według:  .  oraz Siemens-Villa (Berlin)  została zbudowana w 1910 roku, położona na rogu Calandrelli / Gärtnerstraße w dzisiejszej dzielnicy Lankwitz w Steglitz-Zehlendorf w Berlinie. Do nieruchomości należy sala koncertowa na 400 miejsc. Nazywany także Studio Lankwitz, (Deutschlandradio) Studio Gärtnerstrasse lub Produktionsstätte Gärtnerstraße.

Dawny dworek został zbudowany zgodnie z planami Fritza Freymüllera dla przedsiębiorcy Friedricha Christiana Corrensa w zabytkowej dzielnicy willi Rosenthal (dziś: Dzielnica kompozytorów) w ogrodowym mieście Lankwitz. Po śmierci Corrensa dwór został sprzedany Wernerowi Ferdinandowi von Siemensowi w 1925 r., który aż do jego śmierci pozostał w posiadaniu rodziny Siemensów, dlatego obecnie jest znana jako willa Siemensa. Werner Ferdinand von Siemens, jeden z trzech członków zarządu Siemens & Halske AG, miłośnik muzyki i mecenas, kazał Gustavowi Clemensowi zbudować salę muzyczną w latach 1928/29. Zainstalowano tam organy zbudowane przez firmę Rudolpha Wurlitzera, które później sprzedał berlińskiemu kinu Ufa-Palast, kiedy zastąpił je w 1929 r. znacznie większymi organami. 2 lutego 1943 r. willa, a tym samym organy Wurlitzera, stały się własnością Cesarstwa Niemieckiego. Ten duży instrument organowy znajduje się w berlińskim muzeum instrumentów muzycznych w prezencie Republiki Federalnej od 1982 roku. Został odrestaurowany i jest gotowy do gry. Willa później spełniała różne role- Ibero-American Institute (Niemiecka Biblioteka Centralna dla Ibero-America), Niemieckiego Archiwum Muzyki Biblioteki Narodowej. W październiku 2010 r. Biznesmen Stefan Peter kupił nieruchomość od rządu federalnego w drodze przetargu. We wrześniu 2012 r. BSP Business School Berlin Potsdam i MSB Medical School Berlin wprowadziły się jako najemcy.

Sala koncertowa w tym obiekcie znana jest przede wszystkim ze znakomitej akustyki dla muzyki klasycznej. Nagrania dźwiękowe są w tej sali regularnie wykonywane. W willi Simensa Rafał Blechacz i Kim Bom-sori nagrali materiał na płytę „Fauré, Debussy, Szymanowski, Chopin”.

W willi organizowane są koncerty „Classic in the Siemens Villa”, to seria spektakli New Philharmonic Berlin. Dzięki nim Neue Philharmonie regularnie wypełnia to miejsce życiem muzycznym i łączy zaangażowanie w udostępnianie muzyki klasycznej jak największej liczbie osób.

 

[2] Na podstawie : Friedrich-Ebert-Halle, zbudowana w 1929 roku sala w Hamburgu jest jedną z największych sal koncertowych w północnych Niemczech. Zaledwie 20 minut od głównego dworca kolejowego w Hamburgu, całkowicie odnowiona sala koncertowa 2014 ma miejsce dla około 1100. gości.

Friedrich-Ebert-Halle został zbudowany w 1929 r. przez architekta Otto Kleeberga i oficjalnie otwarty 15 stycznia 1930 roku. Kompleks budynków jest symetryczny i składa się z hali i dwóch skrzydeł bocznych, w których znajduje się Gimnazjum Friedricha-Eberta. Friedrich-Ebert-Halle to miejsce z historią: w czerwcu 1961 r. Beatlesi zarejestrowali swoją pierwszą ścieżkę „My Bonnie”w piwnicy. W latach 60. XX wieku z holu wyszło stąd wiele programów telewizyjnych z udziałem Petera Frankenfelda. A koncert punkowego zespołu Dead Kennedys, który odbył się w latach 80. jest również już legendarny. Fani zespołu w zamieszkach zniszczyli halę do tego stopnia, że później trzeba było gruntownie ją wyremontować. Te czasy minęły dla Friedrich-Ebert-Halle.

Dziś program obejmuje klasyczne koncerty i spektakle teatralne. Trzy hamburskie orkiestry: Philharmonic State Orchestra, NDR Symphony Orchestra i Hamburg Symphony Orchestra – regularnie występują w tej sali. W 2014 r. Hala została gruntownie odnowiona zgodnie z wymogami konserwacji, odnowiono wentylację oraz odnowiono systemy dźwiękowe i oświetleniowe. Friedrich-Ebert-Halle jest własnością miasta Hamburg.

Friedrich-Ebert-Halle to idealne miejsce na imprezę koncertową w Hamburgu. Do dyspozycji są wielkie organy. Sala jest ceniona w kręgach specjalistów za doskonałą akustykę, dlatego jest pożądana jako miejsce wydarzeń, szczególnie koncertów klasycznych. Jest również regularnie dostępna dla nagrań albumów różnych klasycznych wytwórni.

 

[3] Według : Meistersaal to zabytkowa sala koncertowa w Berlinie. Zbudowany w 1910 roku, jako sala koncertowa muzyki kameralnej, budynek ma dziś status budynku chronionego. Znajduje się w dzielnicy Berlin-Mitte w pobliżu Potsdamer Platz. Jego sława sięga czasów, gdy było tam Studio 2 Hansa Tonstudio.

W 1910 r. Stowarzyszenie Nieruchomości w Berlinie i jego przedmieścia, które później stało się Gildią Maisons, kupiło działkę przy Köthener Straße 38, aby zbudować tam główną siedzibę stowarzyszenia. Po trzech latach budowy budynek został ukończony z biurami stowarzyszenia wraz z niektórymi kancelariami adwokackimi oraz księgarnią i został oficjalnie otwarty przez prezesa stowarzyszenia, Otto Heuera, w październiku 1913 r. Nawet w jego początkach wiele spotkań i koncertów odbyło się w sali kameralnej o powierzchni 266 metrów kwadratowych w centrum budynku. W 1976 r. producenci muzyczni Meisel Musikverlage kupili cały budynek przy Köthener Straße 38 i stworzyli w nim pięć studiów Hansa-Tonstudio. Wiele uszkodzonych przez bomby pokoi (z okresu II wojny światowej) zostało odnowionych i przerobionych, aby spełniały wymagania studia nagraniowego. Meistersaal nazwano- Studio 2. W ciągu następnych lat Meistersaal stało się znane na całym świecie w branży muzycznej, ponieważ było to studio nagrań z wyboru wielu gwiazd pop z całego świata, w tym: U2, Iggy Pop, Depeche Mode, David Bowie, Eartha Kitt, Richard Clayderman, Marillion, David Byrne, Nick Cave, Snow Patrol, Jon Bon Jovi i Supergrass to tylko kilka przykładów z wielu.

Upadek muru berlińskiego w 1989 r. oznaczał, że Meistersaal stracił część przewagi jaką miał przy nagrywaniu muzyki nad innymi tego typu instytucjami. Jednocześnie ogólny popyt na tego typu studia nagrań również spadał, co oznacza, że ​​Studio 2 przestało być ekonomicznie opłacalne i zostało zamknięte. Ostatnia wyprodukowana tam płyta to Achtung Baby autorstwa U2.
Thomas Meisel, współzałożyciel Hansa Music Produktion i właściciel budynku, postanowił przywrócić Meistersaal jak najbliżej pierwotnego stanu i uruchomić go jako miejsce wydarzeń artystycznych najwyższej próby. Prace konserwatorskie rozpoczęły się 1 marca 1993 r. i trwały 18 miesięcy, ponad dwa razy dłużej niż pierwotnie planowano. Jednym z głównych powodów tego było to, że wyszła na jaw pamiątkowa broszura z pierwszego otwarcia Meistersaal z 1913 r., pokazująca zdjęcia pokoi w ich oryginalnym stanie. Chociaż większość prac była już prawie ukończona, niektóre obszary musiały zostać całkowicie zmienione, aby pozostały wierne oryginałowi. Od października 1994 r. Meistersaal był kierowany przez Kurta Lutza, współzałożyciela „Berliner Globe Theater”, który mieścił się w dawnym hotelu Esplanade na Potsdamer Platz. Programy koncentrowały się na wieczorach fortepianowych i chóralnych, utworach teatralnych i odczytach. Jednak bez wsparcia ze strony państwa nie byłyby w stanie się sfinansować. W lutym 2009 r., po kolejnej fazie modernizacji technicznej, Meistersaal został ponownie otwarty po raz trzeci, tym razem pod patronatem BESL Business Event Services & Locations GmbH. Od tego czasu Meistersaal działa jako platforma wydarzeń kulturalnych. A od czasu przeniesienia Emil Berliner Studios do pomieszczeń (które kiedyś były studiami nagraniowymi dla Deutschen Grammophon), pomieszczenia tego obiektu są ponownie wykorzystywane do nagrywania muzyki.

Meistersaal-Ensemble wraz ze związanymi z nim pokojami obejmuje dziś dwa piętra i zajmuje powierzchnię około 650 metrów kwadratowych, z czego 266 m2 to sama Meistersaal (w tym scena). Jedną z najbardziej uderzających cech konstrukcyjnych Meistersaal, który pierwotnie był pomyślany jako sala koncertowa muzyki kameralnej, jest jej drewniany kasetonowy sufit, inspirowany starą salą koncertową Filharmonii Berlińskiej. Kolejnymi cechami architektonicznymi, które można było przywrócić do pierwotnego stanu, są starannie inkrustowane złote gzymsy na suficie, a także na ścianach dekoracyjne drewniane kolumny. Dwoje dużych francuskich drzwi zapewniają dostęp do Meistersaal, który ma wbudowaną scenę o wymiarach 4 x 6 m oraz dwie sąsiadujące garderoby na dwóch piętrach. Oryginalne stałe rzędy siedzeń zostały zagubione podczas przed końcem II wojny światowej i nie zostały wymienione. Od momentu ponownego otwarcia w 1994 r. Meistersaal został wyposażony w nowoczesny system oświetlenia i nagłośnienia, który musiał być starannie zainstalowany ze względu na jego status ochrony. Ostatnie prace remontowe przeprowadzono wiosną 2009 r. I zakończono w połowie tego samego roku.
Chociaż złota era Meistersaal miała miejsce w czasach po 1961 roku, kiedy to było używane jako studio nagrań. Sceneria, stworzona dzięki wyjątkowej atmosferze studiów nagraniowych i lokalizacji w bezpośrednim sąsiedztwie Muru Berlińskiego, jest szczególnie atrakcyjna i inspirująca dla artystów anglo-amerykańskich. Najbardziej znanym przykładem jest piosenka „Heroes” Davida Bowiego, która została tu napisana i nagrana podczas jego zamieszkiwania w Berlinie. Meistersaal był znany na całym świecie w kręgach muzycznych jako „Wielka sala pod murem” lub „studio przy murze”.

 

[4] Według  Villa San Fermo (lub Villa Giovanelli) znajduje się w gminie Lonigo (prowincja Vicenza), na wzgórzu około 500 metrów od centrum miasta. Willa, obecnie pełni funkcję Instytutu ojców Pavoniani. Kompleks obejmuje różne budynki: teatr, kościół z krużgankiem, willę.

Jego początki sięgają X wieku, kiedy to społeczność mnichów z San Benedetto di Polirone (Mantua) osiedliła się w tym miejscu, budując opactwo i kościół San Fermo e Rustico. Opactwo przeszło następnie pod jurysdykcję mnichów San Giorgio w Aldze. Klasztor został zniesiony w 1668 r. Przez Klemensa IX, aw 1670 r. Został zakupiony przez Nicolo Veniera, prokuratora San Marco.
Później opactwo przeszło do Contarini w celu dziedziczenia, aw 1834 r. Zostało zakupione przez Giovanellego. W 1838 r. Andrea Giovanelli, po otrzymaniu tytułu księcia od cesarza Austrii, założył swój wiejski dom w Lonigo, w sercu swoich wielkich posiadłości ziemskich. Książęta Giovanelli przekształcili, dzięki długim pracom upiększającym, klasztor w willę-pałac, która może symbolizować ich siłę ekonomiczną. Giovanelli przejął w 1933 r. od jezuitów, a ostatecznie w 1968 r. zakon Pavoniani, którzy są obecnymi właścicielami posiadłości.

Główna sala (lub sala balowa) jest uważana za serce willi, ponieważ odbywały się tu przyjęcia organizowane przez książąt. Mose Bianchi podzielił sufit na trzy obrazy: w pierwszym jest odwzorowany triumf pokoju, w drugim triumf chwały, w trzecim alegoria wojny. Ważnym elementem sali jest monumentalny kominek, pochodzący z pałacu Contarini w Wenecji i pochodzący z XVI wieku. W bibliotece księcia na suficie znajduje się obraz Bianchi, przedstawiający dwie postacie Dantego Paolo i Francescę. W pokoju pozostał regał z drewna wiśniowego z książkami książąt.

Akustyka w Villa San Fermo, gdzie odbywa wielu artystów sesje nagraniowe, sprzyja brzmieniu zwłaszcza akustycznym instrumentom, stąd największa część wyprodukowanych tam płyt to muzyka baroku i zagrana na instrumentach z epoki:

Znakomity zespół muzyki dawnej Il Pomo d’Oro lubi nadawać tam ostateczny blask swoim produkcjom, a że z udziałem najsłynniejszych kontratenorów ostatnich lat, jak Max Emanuel Cencic, Franco Fagioli czy Jakubem Józefem Orlińskim, to tylko podnosi rangę temu miejscu.

Il Pomo d’Oro z udziałem polskiego kontratenora nagrał w willi „Facce d’amore” i wcześniejszy album „Anima Sacra”. Mam wrażenie, że nagraniom pomaga nie tylko akustyka sali głównej w Villi San Fermo, ale i otoczenie renesansowej sztuki wyraźnie sprzyjało podniosłemu nastrojowi obecnemu w ścieżkach dźwiękowych.

[5] Paryska Salle Adyar, znajduje się kilka kroków od Champ-de-Mars (Pole Marsowe), niedaleko wieży Eiffla. Sala nazywana też jest Teatrem Adyar, zbudowanym w 1912 roku przez architekta Lefranca. Teatr ten daje różnorodne przedstawienia: komedię, taniec i koncert klasyczny.

To funkcjonalne i przestronne miejsce umożliwia realizację koncertów a od czasu nagrania słynnych kompletnych sonat Beethovena, wyprodukowanych w 1953 i 1955 roku przez Yvesa Nata, miejsce to znane jest muzykom z całego świata z wyjątkowej akustyki. Ten niezwykle nowoczesny włoski teatr oferuje najwyższej klasy sprzęt i infrastrukturę.

Orkiestra i balkon oferują 385 stałych miejsc, scena jest odpowiednia również dla prezentacji na gigantycznych ekranach filmów i dokumentów. Teatr dysponuje profesjonalną obsługą sprzętu audiowizualnego, dźwięku i światła.

[6] Palau De La Música Catalana, zgodnie z , to sala koncertowa w Barcelonie, zaprojektowana w katalońskim stylu modernistycznym przez architekta Lluísa Domenecha i Montanera, którą zbudowano w latach 1905–1908 dla Orfeó Catala, stowarzyszenia chóralnego założonego w 1891 roku.

W latach 1982–1989 budynek przeszedł gruntowną renowację, przebudowę i rozbudowę pod kierunkiem architektów Oscara Tusquetsa i Carlesa Díaza. W 1997 roku Palau de la Musica Catalana została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO wraz ze Szpitalem Sant Pau. Dziś ponad pół miliona ludzi rocznie odwiedza muzyczne występy w Palau, od muzyki symfonicznej i kameralnej po jazz i Cançó (utwór kataloński).

Design Palau jest typowy dla katalońskiego modernizmu, ponieważ linie krzywe przeważają nad liniami prostymi, dynamiczne kształty są preferowane nad formami statycznymi, a bogata dekoracja podkreślająca motywy kwiatowe i inne organiczne motywy jest szeroko stosowana. Projekt zwracał szczególną uwagę na funkcjonalność i w pełni wykorzystywał najnowocześniejsze materiały i technologie dostępne na początku XX wieku (np. ramy stalowe). Bogaci obywatele Barcelony w czasie budowy Palau, poprosili architekta o materiały budowlane i techniki symbolizujące kataloński charakter. W odpowiedzi zlecił i dał wielką swobodę twórczą różnorodnym miejscowym rzemieślnikom, aby produkowali wspaniałe ozdoby, rzeźby i dekoracyjne elementy konstrukcyjne, z których słynie teraz Palau. Bogata dekoracja fasady Palau, która zawiera elementy z wielu źródeł, w tym tradycyjną architekturę hiszpańską i arabską, z powodzeniem łączy się ze strukturą budynku. Nad kolumnami znajdują się duże popiersia Giovanniego Pierluigiego da Palestriny, Johanna Sebastiana Bacha i Ludwiga van Beethovena na głównej fasadzie i Richarda Wagnera z boku. Szczyt głównej fasady zdobi duża alegoryczna mozaika autorstwa Lluísa Bru, która reprezentuje członków Orfeó Catala.

Sala koncertowa jest jedną z najpiękniejszych na świecie i jednym z najważniejszych skarbów architektury. Sala ta może pomieścić około 2200 osób, jest jedynym audytorium w Europie, które jest oświetlone w ciągu dnia całkowicie naturalnym światłem. Ściany z dwóch stron składają się przede wszystkim z witraży ustawionych w wspaniałych łukach, a nad nimi znajduje się ogromny świetlik ze szkła witrażowego (zaprojektowany przez Antoniego Rigalta), którego centralnym elementem jest odwrócona kopuła w odcieniach złota i niebieskimi, co ma sugerować słońce i niebo. Dekoracja architektoniczna w sali koncertowej jest arcydziełem kreatywności i wyobraźni, ale wszystko zostało starannie przemyślane pod kątem jej przydatności w prezentacji muzyki. Sala nie jest teatrem, ponieważ masywne rzeźby otaczające scenę sprawiają, że korzystanie ze scenografii jest właściwie niemożliwe. Podobnie, chociaż szlachetne organy piszczałkowe zdobią obszar przypominający absydę nad i za sceną, sala nie jest kościołem.

Dominującym motywem wystawnego rzeźbiarskiego wystroju sali koncertowej jest muzyka chóralna, której można się spodziewać na widowni zamówionej przez stowarzyszenie chóralne. Chór młodych kobiet otacza „słońce” w witrażowym świetliku, a popiersie Anselm Clavé, słynnego dyrektora chóru, który odegrał kluczową rolę w ożywieniu katalońskich pieśni ludowych, znajduje się po lewej stronie sceny. Pod tym posągiem siedzą rzeźbione dziewczyny śpiewające katalońską piosenkę „Les Flors de Maig” (The Flowers of May). Cały łuk nad frontem sceny wyrzeźbili Dídac Masana i Pablo Gargallo. Po prawej stronie przedstawiono scenę z opery Wagnera „Die Walküre”. Między dwiema doryckimi kolumnami (po prawej stronie), symbolem sztuki klasycznej, znajduje się popiersie Beethovena. Tak więc łuk reprezentuje muzykę ludową po lewej stronie i muzykę klasyczną po prawej stronie, obie połączone na szczycie łuku. W półkolu z tyłu sceny znajdują się postacie 18 młodych kobiet popularnie zwanych muzami (choć w mitologii greckiej jest tylko dziewięć muz). Górne ciała wyrzeźbił Eusebi Arnau, a mozaikę ich dolnych ciał wykonał Lluís Bru. Każda z kobiet gra na innym instrumencie muzycznym i ma na sobie inną spódnicę, bluzkę i nakrycie głowy o wyszukanym designie. Pośrodku między dwiema grupami znajduje się mozaika herbu Katalonii. Muza po prawej stronie herbu Katalonii jest jedyną, która przedstawia na jej sukience herb Austrii i dwugłowego orła hiszpańskiej dynastii Habsburgów. Rzeźby skrzydlatych koni, które cieszą się dominującą pozycją na górnym balkonie, mają uhonorować Pegaza, konia mitologii greckiej, który jest symbolem fruwającej wyobraźni. W każdym sklepieniu między filarami a szklanymi ścianami znajduje się biały medalion kafelkowy, otoczony zielonymi liśćmi laurowymi, z imieniem wielkiego muzyka. Na lewo od sceny, zaczynając od niej: Palestrina, J.S. Bach, Carissimi, Beethoven i Chopin; po prawej: de Victoria, Handel, Mozart, Gluck i Wagner. Na ścianie między sufitami głównego pokoju i tyłu drugiego piętra tego samego pokoju znajdują się cztery kolejne ceramiczne medaliony, które syntetyzują historię muzyki katalońskiej: Juana Brudieu i Mateu Flexta el Vell.

Pięknie zaprojektowana z łukowatymi sufitami, rzeźbami, sala koncertowa jest nie tylko miejscem wspaniałego wystroju, ale i  salą zaprojektowaną pod kątem akustyki i przejrzystości muzycznej, z organami piszczałkowymi nad i za sceną, aby promieniować dźwiękiem wysokiej jakości między piętrowymi balkonami i centralnym miejscem do siedzenia. Ze względu na doskonałą akustykę grywali tam najlepsi międzynarodowi artyści, tacy jak: Richard Strauss, Daniel Bareinboim, Igor Strawiński, Arthur Rubeinstein, Andrés Segovia, Lela Tsurtsumia, Pablo Casals, Jacques Thibaud, Alfred Cortot, Eugene Ysaye, Albert Schweitzer, Enric Granados, Blanche Selva, Wilhelm Backhaus, Emil Sauer, Wanda Landowska, Clara Haskil, Fritz Kreisler, Manuel Quiroga, Arthur Rubinstein, Claudio Arrau, Yehudi Menuhin, Mstislav Rostropovich, Julian Lloyd Webber, Alicia de Larrocha, Montserrat Caballé, Alfred Brendel, Wilhelm Kempff, Sviatoslav Richter, Vladimir Ashkenazy, Maurizio Pollini, Maria Joao Pires, Jessye Norman i Daniel Barenboim. Dokonywali też w tej sali nagrań znakomici muzycy i śpiewacy, między innymi: John Eliot Gardiner, Rosa Sabater, Tete Montoliu, Victoria de los Angeles czy José Carreras.

Poza salą koncertową w obiekcie jest sala prób Orfeó Català (Sala d’Assaig) gdzie odbywają się warsztaty śpiewu chóralnego i gdzie uczestnicy koncertów mają mozliwośc przećwiczyć różne utwory przed wykonaniem ich w sali koncertowej.

Petit Palau to mniejsza przestrzeń – 538 miejsc, z bardziej nowoczesnym wystrojem, który został zbudowany w 2004 roku. Nie zawiera ozdobnego uroku głównej sali koncertowej. Znajduje się w nowoczesnym przedłużeniu budynku. Został on specjalnie zaprojektowany na koncerty muzyki kameralnej, ze szczególnym uwzględnieniem akustyki pomieszczenia. Jest lekki i przejrzysty, jak sam Palau, ale jednocześnie jest nowoczesny dzięki swojej wielkiej elastyczności do różnych zastosowań kulturalnych, społecznych i biznesowych.

W 1971 pałac wpisano na listę zabytków narodowych, a w 1997 audytorium znalazło się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

 

[7]  Estudio Sputnik („Sputnik, Grabaciones Estelares”) to hiszpańskie studio nagraniowe z siedzibą w Sewilli działające od 2002 roku. Założone i prowadzone przez Jordi Gila inżyniera dźwięku i założyciel Estudio Sputnik. Estudio Sputnik jest dużym wygodnym studio z dużym zapleczem technicznym, który pozwala w pełni wykorzystać wszystkie możliwości jakie dają tego typu firmy. W otoczeniu analogowych instrumentów i sprzętu, oprócz cyfrowej, Jordi Gil spędza tu znaczną część swojego czasu. Na 180 metrach kwadratowych mieszczą się 2 całkowicie niezależne studia, a także strefa wypoczynkowa.

Te pomieszczenia zostały nienagannie zaprojektowane przez inżyniera-akustyka Juana Carlosa Martína. Studio Sputnik składa się z kilku pokoi o różnych i uzupełniających się cechach.
Estudio „A” charakteryzuje bambusowa podłoga, przytulna sofa, skrupulatnie przygotowana akustyka i cały sprzęt pozwalający miksowanie lub mastering, zarówno stereo, jak i wielościeżkowy 5.1. Pomieszczenie studyjne to 50 metrów kwadratowych kamienia i drewna, aby zabrzmiało tak dobrze, jak wygląda. Dzięki sufitom o wysokości ponad 5 metrów i  odpowiednio zaadaptowany akustycznie nie ma problemów z uzykaniem odpowiedniego brzmienia zespołu instrumentów. Znajduje się w studio „A” też tzw. „Akwarium” gdy potrzebna jest sucha akustyka lub podczas nagrywania na żywo. Poza tym wyodrębniono izolowaną obudową przestrzeń  z miejscem na dwa lub trzy wzmacniacze.

Studio B jest przeznaczone do produkcji (nakładek i edycji projektów nagrywanych w studiu A), a także do nagrywania głosu solowego.

W studio zrealizowało swoje płyty wielu wykonawców, ale zwrócę uwagę na jednego- zespół Euskal Barrokensemble, który nagrań na swoje cztery wzorcowo zrealizowane płyty:  „Colores Del Sur„, „El Amor Brujo– Esencias de la Música de Manuel de Falla”, „Euskel Antiqva” i „Juan Sebastian Elkano: The First Voyage Round the World” dokonał właśnie w studio „A” pod opieką inżynierską Jordi Gila.

 

[8]  Historia NightBird Recording Studios [według- ] sięga czasu gdy pisarz i producent Jed Leiber oraz znakomity gitarzysta rockowy Jeff Beck przebywali w Sunset Marquis Hotel na początku lat 90. i tworzyli w swoim pokoju hotelowym. Po kilku skargach na hałas dyrektor hotelu zaproponował im pomieszczenie w piwnicy, w którym mogli zrobić tyle hałasu, ile chcieli. To, co zaczęło się jako pokój tymczasowy, zamieniło się w miejsce odpowiednie dla gwiazd rocka i im podobnych, które mogły tu nagrywać.

Leiber uznał to zdarzenie za pretekst do zbudowania w pełni rozwiniętego studia nagrań pod ziemią w tym wykwintnym hotelu zaledwie kilka kroków od Sunset Strip.
Wybudowane w 1992 r. Studio A zostało uzupełnione przez studio B w 2003 r., dodając już i tak luksusowe wyposażone przestrzenie dostępne dla elitarnych muzyków i producentów z Hollywood. Studio B z dwoma pokojami zostało zbudowane zarówno do pisania, jak i śledzenia nagrań, z pokojem kontrolnym i pomieszczeniem do nagrań.

Od momentu powstania na początku lat 90. w NightBird Recording Studios pracują jedni z najlepszych artystów, twórców, producentów i animatorów z branży, tworząc jedno z najbardziej popularnych i odnoszących największe sukcesy studiów nagrań docelowych na świecie.

W pracy reżyserów nagrań pomaga najnowocześniejszy sprzęt w wygodnym, luksusowym studio zaprojektowanym i zbudowanym przez założyciela Jeda Leibera oraz znanego akustyka George’a Augspurgera. NightBird jest rajem, co przyznają artyści tam nagrywający, dla największych autorów tekstów, producentów, muzyków, DJ-ów, kompozytorów i aktorów

NightBird’s Studio A to najnowocześniejsze studio muzyczne i postprodukcyjne z dużym pokojem kontrolnym i pomieszczeniem do nagrywania. Wyposażony w Digidesign ICON D-Control, Pro Tools HDX, Tannoy System 215 DMT II i wiele nowych i zabytkowych wzmacniaczy, a także wysuwany ekran 110 „, dźwięk przestrzenny 7.1. Studio A nadaje się na każdego rodzaju sesję- zaprojektowane i zestrojone przez legendarnego George’a Augspurgera doskonale nadaje się do śledzenia, miksowania i masteringu projektów muzycznych. Studio B w NightBird składa się z dwóch „pływających” pokoi, które obsługują zespoły zajmujące się śledzeniem nagrań na żywo, ale także nadaje się do sesji, które wymagają bardziej pokoju kontrolnego typu „lounge”. Dwa pokoje można traktować wymiennie, co czyni ten apartament jeszcze bardziej elastycznym. Jeśli potrzebne staje się większe pomieszczenie kontrolne lub potrzebujesz większego pokoju do nagrywania perkusji, fortepianu, wokalu czy gitary to Studio B jest ideałem. Studio C to idealny wybór dla tych, którzy potrzebują prywatnej przestrzeni do pisania, produkcji i dogrywania instrumentów. NightBird Recording Studios to ucieleśnienie wielkiej ery docelowych studiów nagraniowych,  zapewniających swoim klientom wyjątkowo kreatywną przestrzeń, dzięki czemu wielu artystów rokrocznie świętuje platynowe i topowe sukcesy.

Ze studio NightBird korzystali tak znani muzycy i zespoły (między wieloma innymi) jak: Leiber & Stoller, Burt Bacharach, Joe Cocker, Nick Cave, Aerosmith, Aretha Franklin, Bob Dylan, Sting, Chaka Khan, Dionne Warwick, Elton John, Dr. John, Jeff Beck, Green Day, Foreigner, Madonna, Nile Rodgers, Red Hot Chili Peppers, Robbie Robertson, U2, Tori Amos, Thin Lizzy, The Manhattan Transfer, Sade czy Roger Waters.

 

 


Kolejne części:

          

Tematy pokrewne:
Akustyka sal koncertowych >>