Rekomendowane wydawnictwa płytowe pop/rock/ballada
(rozdział dwudziesty czwarty, część 3.)

Kontynuuję opisywanie płyt przeze mnie rekomendowanych, których autorami lub wykonawcami są kobiety, choć – przypomnę – w muzyce nie płeć jest ważna, ale sama muzyka.

 

 

Kate Bush, piosenkarka o najbardziej niezwykłym głosie z zakresu sopranowego, kompozytorka, autorka tekstów i producentka muzyczna, za wybitny wkład włożony w rozwój muzyki została odznaczona przez królową Elżbietę II Orderem Imperium Brytyjskiego. Muzyka pani Bush jest złożonym w całość folk-rockiem, art-rockiem, progresywnym rockiem i popem, opatrzonym tekstami pełnymi dramatu i fantazji. Wraz z wydaniem debiutanckiego singla „Wuthering Heights” (w 1978 roku) i pełnego albumu „The Kick Inside”, stała się gwiazdą brytyjskiej estrady (miała wtedy zaledwie 19 lat).

  • Album „The Kick Inside”.nagrany w londyńskim Studio: AIR Studios, wydany został przez EMI w lutym 1978 roku.

Producentem albumu był „odkrywca” talentu Kate Bush- David Gilmour [z grupy Pink Floyd]. Płyta zawiera największy komercyjny przebój artystki, „Wuthering Heights” – jedyny, któremu udało się dotrzeć do pierwszego miejsca listy UK Singles Chart. „Wuthering Heights”, który sprawił, że powieść Emily Brontë znalazła się ponownie na listach bestsellerów w Anglii. Część zawartości płyty została napisana przez Bush, gdy miała zaledwie 13 lat. Dla warstwy tekstowej najczęściej inspiracją były dzieła literackie, filmowe o zmysłowej i erotycznej treści. „The Kick Inside”, które powstało przy współpracy głównie muzyków sesyjnych, jest mieszanką fortepianowych tonów, wpływów reggae i inteligentnych, cudownych melodii, wyśpiewane zostało głosem o wyjątkowej barwie- przypominającej śpiew dziecka. który nie miał do tej pory precedensu. „The Heavy People”, drugi hit albumu jest sprężystym reggae’owym utworem, choć tak naprawdę Kate Busj nigdy nie dbała o sukcesy komercyjne za wszelką cenę, zresztą wkrótce całkowicie zrezygnuje z tras koncertowych promujących jej płyty.
Drugi album- „Lionheart” (z 1979 roku), dobrze sobie radził na listach najlepiej sprzedających się płyt, ale nie osiągnął takiego uznania krytyków jak jego poprzednik (w później Bush przyznawała, że pośpiech związany z nagraniem tego albumu był błędem), Wiosną 1979 roku Bush wyruszyła w jedyną trasę koncertową jaką odbyła przez 36 pierwszych lat swojej kariery (dopiero w 2014 roku zdecydowała się na ponowne koncertowanie), która wymagała licznych zmian kostiumów, uatrakcyjnionych nieprostym tańcem. Podczas koncertów Bush wykorzystywała bezprzewodowy mikrofon głosowy, co nie było powszechnie stosowaną technologią w tym czasie, ale to właśnie on  pozwolił jej się swobodnie poruszać po scenie, zresztą gdyby nie ta technika to nie byłaby w stanie wykonywać ewolucji tanecznych jakie widziała rzesza fanów na jej perfekcyjnych i fascynujących wideo-clipach. Trasa okazała się i wyczerpująca, i katastrofalna finansowo, co zniechęciło piosenkarkę do wszelkich występów na żywo na parę dekad.
Początek lat 80. przyniósł hit: „Babooshkę”, pierwszy singiel z pierwszej piątki list przebojów od czasu „Wuthering Heights”, który promował kolejny album- „Never for Ever”. W tym okresie Kate Bush  zaczęła koprodukować swoje nagrania i uniezależniła się od wytwórni EMI zakładając własną firmę wydawniczą Kate Bush Music oraz własną firmę zarządzającą Novercia, aby zachować kontrolę nad swoją pracą. Mimo że „The Dreaming” (z 1982 roku) był bliski szczytu listy przebojów to singiel „There Goes a Tenner” nie odniósł sukcesu, więc wysnuto wniosek, że Bush traci publiczność, ale niezrażona krytyką uciekła w pracę nad następną płytą w swoim domowym studio co uwolniło artystkę od ogromnych opłat studyjnych w EMI. Po dwóch latach nieobecności Kate Bush wydała „Running Up That Hill”, który stał się jej drugim najlepiej sprzedającym się singlem. Singlowi towarzyszył album- „Hounds of Love”.

  • „Lionheart:”, nagrany w Superbear Studios, wyprodukowany i zaaranżowany przez Andrew Powella, wydany 10 listopada 1978 przez EMI, był wielokrotnie wznawiamy, po raz pierwszy w Japonii w formacie CD pojawił się w 1985 roku, ale warto poszukać na portalach giełdowych wersji z 2005 roku (kod kreskowy  4 988006 836600). Również wielokrotnie wznawiano wersje winylowe.

Japońskie wydanie płyty CD „Lionheart” z 2005 roku (często w formacie mini-LP) jest wysoko cenione przez fanów i kolekcjonerów za doskonałą jakość dźwięku i opakowania. Edycja ta, będąca częścią serii japońskich reedycji, charakteryzuje się lepszą klarownością i separacją instrumentów w porównaniu z oryginalnymi wydaniami. Jakość dźwięku, opisywana przez recenzentów, brzmieniem  pokonuje poprzednie edycje. Prezentuje cieplejsze tony (bardziej analogowe), charakteryzujące się doskonałą separacją instrumentów. Płyta oferuje niesamowitą klarowność, dzięki czemu partie perkusyjne i basowe, szczególnie w wykonaniu Morrisa Perta i Del Palmera, są znacznie bardziej wyraziste. Edycje w formie mini-LP są chwalone za wierność oryginalnemu brytyjskiemu wydaniu winylowemu ale też japońskiemu, który posiada pas obi. Album jest uważany za pozycję obowiązkową dla kolekcjonerów, a jeden z recenzentów zasugerował, że wersje w „papierowej okładce” sprawiają, że albumy te brzmią, jakby zostały odpowiednio zremasterowane w XXI wieku. Japońska reedycja CD z 2005 roku to doskonały wybór dla fanów pragnących usłyszeć album z najwyższą możliwą czystością dźwięku i estetyką wykonania.

W przypadku LP warto zdobyć zremasterowaną reedycję z 2018 roku wydaną przez Rhino (kod kreskowy- 0190295593896). Okładka jest rozkładana z tekstem w środku. Na przedniej i tylnej okładce wytłoczony jest tekst „Kate Bush – Lionheart”.

 

Wydany w listopadzie 1978 roku, zaledwie dziewięć miesięcy po debiucie, album Kate Bush „Lionheart” jest często uważany za pospiesznie nagrany, ale uroczo teatralny „trudny drugi album”. Charakteryzuje się bardziej dopracowaną produkcją, łącząc pop z rockiem progresywnym, ale ogólnie jest uważany za mniej przełomowy niż „The Kick Inside”, pomimo takich perełek jak „Wow” i „Hammer Horror”. Album nagrany w Nicei we Francji charakteryzuje się bardziej bogatym, a czasem łagodniejszym brzmieniem w porównaniu z debiutem, a producentem ponownie został Andrew Powell.


Album odniósł sukces komercyjny, osiągając 6. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, ale krytycy uznali go wówczas za niedopracowany w porównaniu z debiutem. Według współczesnych recenzji album najczęściej  postrzegany jest jako album „bajkowy” i jako niedoceniony pomost między jej wczesną twórczością a eksperymentalnym charakterem „The Dreaming”. Album „Lionheart” nie odniósł sukcesu na miarę „Wichrowych Wzgórz”, ale ugruntował reputację artystki jako autorki teatralnych, opartych na fortepianie opowieści.

  • Wydany 8 września 1980 roku przez EMI Records album „Never For Eve”, został nagrany w studio Abbey Road i AIR (Londyn), stanowił znaczący krok naprzód w karierze Kate Bush, stając się jej pierwszym albumem numer jeden w Wielkiej Brytanii.

Na fotografiach japońska wersja CD „Never For Eve”, w formie mini-LP (kod kreskowy- 4988006836617)

Album był chwalony za bogatą produkcję – wykorzystującą wczesny syntezator Fairlight CMI – i teatralną narrację, z takimi hitami jak „Babooshka”, „Breathing” i „Army Dreamers”. Album określany jest jako „kobieca psychodelia”, łącząca kapryśne elementy z dojrzałym, eksperymentalnym pisaniem piosenek. Płyta charakteryzuje się bardziej zróżnicowanym brzmieniem niż jej poprzednie prace, wprowadzając instrumenty takie jak koto i piła muzyczna. Utwory eksplorują złożone emocje i mroczne tematy, jak na przykład przejmujący „The Wedding List” i zakazane pożądanie w „The Infant Kiss”. „Never for Ever” pokazało młodą artystkę panującą nad swoim rzemiosłem, przekraczającą ograniczenia wcześniejszej twórczości i tworzącą coś bardziej eksperymentalnego. Okładka, zaprojektowana przez Nicka Price’a, spotkała się z dużym uznaniem, przedstawiając obraz stworzeń i potworów wyłaniających się spod jej sukienki.
Japońska reedycja CD z 2005 roku, w rozkładanej tekturowej okładce z obi oraz składaną wkładką z tekstami i notatkami w języku angielskim i japońskim, jest wysoko ceniona przez kolekcjonerów za doskonałą jakość dźwięku i staranne opakowanie. Płyta posiada mastering wysokiej jakości – 24 bity/96 kHz. Jakość dźwięku tej edycji charakteryzuje się niesamowitą klarownością, pełną dynamiką i żywym brzmieniem, prezentując złożoną produkcję albumu w wysokiej jakości. Wyprodukowany w Japonii album CD wydawany jako mini-LP, wiernie odtwarza szczegółową okładkę zaprojektowaną przez Nicka Price’a, z ulubionymi (i często niepublikowanymi) wizerunkami Kate. „Never For Ever” zapoczątkował zwrot w stronę mroczniejszego, bardziej teatralnego i eksperymentalnego art popu, w dużym stopniu wykorzystując syntezator Fairlight CMI. Chociaż japońska edycja z 2005 roku jest bardzo poszukiwana, należy zauważyć, że późniejsze remastery (np. z 2018 roku) mogą oferować inne, bardziej dopracowane brzmienie, ale japońskie płyty CD z 2005 roku są często preferowane ze względu na ich ciepło i duży zakres dynamiki.

  • Album „Dreaming”, z 1982 roku, wydany przez EMI Music Distribution, to eksperymentalne arcydzieło art-popu, które początkowo było źle rozumiane ze względu na „szalone”, antykomercyjne brzmienie. W 1982 roku album sprzedawał się gorzej, ale obecnie jest czczony jako pionierski, awangardowy klasyk.

Na fotografiach japońska reedycja CD z 2005 roku (EMI – TOCP-67818, kod kreskowy- 4 988006 836624)

Po wydaniu „Dreaming” krytycy uznali go za „zdumiewający” i „absurdalny”. Byli też tacy krytycy, którzy opisali album jako dzieło „barokowej przesady”, które odrzuca trendy wypolerowanego popu. Pomimo zamieszania, niektórzy krytycy w 1982 roku okrzyknęli go „niezwykle pomysłowym” i „arcydziełem”. Album silnie wykorzystuje syntezator Fairlight CMI co dało charakterystyczne gęste, wielowarstwowe, teatralne pejzaże  dźwiękowe. Bush wykorzystuje w nagraniach szeroki wachlarz ekscentrycznych, agresywnych i niezwykle emocjonalnych technik wokalnych. Kompozycje łączą w sobie tradycję, rock progresywny i awangardę, a także zawierają silne wpływy celtyckie. „The Dreaming” jest obecnie uważany za kamień węgielny jej dorobku, innowacyjnie wykorzystujący sample i bogatszą instrumentację.
Japońska reedycja albumu „The Dreaming” z 2005 roku to wysoko ceniona replika mini-LP. wiernie odtwarzająca oryginalną okładkę albumu w kartonowej kopercie, z paskiem obi, wewnętrzną okładką. Recenzje chwalą album za eksperymentalne, kinowe brzmienie, z takimi hitami jak „Sat In Your Lap” i „The Dreaming”. Ta wersja jest przeznaczona dla kolekcjonerów poszukujących kompaktowej, a zarazem autentycznej wersji albumu. Wydanie utrzymuje wysokie standardy typowe dla japońskiej produkcji, najczęściej charakteryzującej się bogatym, szczegółowym brzmieniem, które podkreśla złożoną, samodzielnie wyprodukowaną i często chaotyczną stylistykę albumu. Kolekcjonerzy często poszukują tego japońskiego wydania ze względu na wyższą jakość produkcji w porównaniu ze standardowymi reedycjami w pudełkach, co czyni je cennym nabytkiem dla fanów Kate Bush.

  • „Hounds of Love”, wydany w 1985 roku przez wytwórnię EMI, odniósł sukces komercyjny i artystyczny, a także przyniósł powrót Bush do świadomości publicznej po stosunkowo niskiej sprzedaży jej poprzedniego albumu, The Dreaming z 1982 roku.

Na piątym albumie studyjnym Kate Bush, oprócz „Running Up That Hill”, jednego z jej największych przebojów z płyty wybrano trzy kolejne udane single, „Cloudbusting”, „Hounds of Love” i „The Big Sky”. „Hounds of Love” uważany przez wielu fanów i krytyków muzycznych za najlepszy album Kate Bush i regularnie wybierany jako jeden z najlepszych albumów wszech czasów, obfitował w niezapomniane melodie i aranżacje. Instrumentacje wykorzystywały idiomy aranżowanego progresywnego popu i tradycyjnego folku, ale najistotniejsza był rola samej piosenkarki, która doskonale panowała nad głosem nie niszcząc jednocześnie autentycznej ekspresji. „Hounds of Love” został podzielony na dwie części przystające do dwóch stron oryginalnego longplaya. Już pierwszy utwór oczarowuje, ale to przecież- „Running Up That Hill (A Deal With God)”, melancholijna piosenka o złamanym sercu, której treść równoważy zimny syntezator Fairlight i intensywna perkusja dzięki czemu całość przybiera ponury obraz. Kolejne utwory cyklu „Hounds of Love” z pierwszej strony albumu są niemal tak samo przesiąknięte zmysłowością liryczną jak „Running Up That Hill”. Drugą stronę wypełnia siedem utworów cyklu zatytułowanego „The Ninth Wave”. Ten drugi cykl jest zestawem konceptualnym o żeglarzu walczącym o przetrwanie na morzu. To utwory przesiąknięte mistycyzmem i nadzieją na powrót do życia. Krytyka wyrażała się dobrze o płycie: recenzent Sounds  napisał: „dramatyczny, poruszający i szalony, bezwstydnie, pięknie romantyczny”, a amerykański magazyn Spin, przyznając płycie tytuł „platter du Jour” (Album miesiąca), zauważył, że „ze śladami klasycznych, operowych, plemiennych i pokręconych stylów pop, Kate tworzy muzykę, która nie przestrzega granic struktury muzycznej ani ekspresji wewnętrznej”.
Album był nominowany do nagrody BRIT Awards w 1986 roku w paru dziedzinach: najlepszy album, najlepszy singiel i najlepszy producent. Rok później Kate Bush zdobyła nagrodę dla najlepszej brytyjskiej artystki podczas 6. edycji BRIT Awards w Londynie.

Cztery lata fani Kate Bush musieli czekać na następny album. Płyta zatytułowana- „The Sensual World” pojawiła się w sprzedaży w październiku 1989 roku i szybko wspięła się na drugiego miejsce brytyjskiej listy najlepiej sprzedających się albumów płytowych, a ponadto dzięki sukcesom w Ameryce, brytyjska artystka podpisała kontrakt nagraniowy z Columbia Records.

  • Dla „The Sensual World” inspiracją był monolog Molly Bloom, fikcyjnej postaci z powieści „Ulysses” Jamesa Joyce’a, który wg autorki nagrań do płyty wydal się idealnie pasujący do muzyki jaką właśnie skomponowała…

Szósty studyjny album Bush jest wyraźnie kontynuacją udanego „Hounds Of Love”. Emocjonalnie surowy i lirycznie nietuzinkowy. Instrumentacja jest bogata: od imponujących linii melodycznych gitary Davida Gilmoura („Love And Anger”), po tradycyjny śpiew bułgarskiego zespołu wokalnego Trio Bulgarka („Deeper Understanding”, „Never Be Mine” i „Rocket’s Tail”). Piękny „Reaching Out” Bush wokalnie przedstawia jako rodzaj epickiego lamentu, a „Heads We Dancing”, który brzmi typowo dla muzyki lat 80-tych jest kontrastującą opowieścią o kobiecie tańczącej całą noc z nieznajomym, który okazuje się być… Hitlerem. W „Deeper Understanding” słychać chór na tle brzmienia perkusji wybijającej jakieś plemienne rytmy. W innym momencie płyty- „Rocket’s Tail” artystka łączy wschodnie wpływy muzyczne z szaloną grą gitar. Kluczem do szczególnej atrakcyjności ścieżek dźwiękowych płyty „Hounds Of Love” jest zderzenie dźwięków, jak się wydaje, bo emocje są pobudzane gdy słuchacz nie wie czego się ma spodziewać po jeszcze nieprzesłuchanej  kolejnej piosence. „The Sensual World” jest wyjątkowym dziełem, które stawia Kate Bush na szczycie sztuki pop, a jeśli nie aż tak wysoko to przynajmniej wśród najlepszych artystek tego nurtu.
Kiedy przyszedł rok 1993 Bush wydała „The Red Shoes”, który był jej ostatnim albumem przed 12-letnią przerwą od aktywności artystycznej. Kate Bush została matką i prawdopodobnie ten fakt spowodował, że ukryła się w swoim wiejskim domu w Berkshire w Reading w Anglii. W 2005 roku Bush powróciła do show-biznesu wydając dwupłytowy zestaw „Aerial”, a po kolejnej sześcioletniej ciszy- „Director’s Cut”, kolekcję 11. przetworzonych piosenek z „The Sensual World” i „The Red Shoes”, bowiem autorka (jak stwierdziła) nigdy nie była do końca zadowolona z tego, co zostało wydane… Na wiosnę 2014. roku Kate Bush ogłosiła powrót na scenę serią koncertów w londyńskim Hammersmith Apollo Theatre. W 15 minut bilety na 15 koncertów zostały sprzedane… Dodano 7 kolejnych… I te się sprzedały natychmiastowo! A ci, którzy nie zdążyli kupić biletów mogli się pocieszać nagraniami z albumu „Before the Dawn” (wydany w 2016 roku), który zawierał zarejestrowane londyńskie spektakle.

  • Album „The Red Shoes”, nagrany w Abbey Road Studios w latach 1990-1993, został wydany w listopadzie 1993 roku przez wytwórnię EMI.

Na fotografiach japońska reedycja CD z roku 2005 (kod kreskowy- 4 988006 836655)

Wydany w listopadzie 1993 roku album „The Red Shoes” spotkał się ze zróżnicowanymi recenzjami, często określano go jako album bardziej bezpośredni, rockowy i mniej eksperymentalny w porównaniu do swoich poprzedników. Choć niektórzy krytycy uznali go za dopracowany i przystępny, inni uważali, że brakowało mu magicznej spójności jej wcześniejszej twórczości, choć nadal chwalono go za surową emocjonalną wrażliwość po osobistym, burzliwym okresie Bush. Album ma charakter „live” z bardziej konwencjonalną, mocną rockową produkcją w porównaniu z bujnymi, wielowarstwowymi fakturami „The Sensual World”. Podczas gdy niektórzy postrzegali go jako „powrót” z energicznymi, przystępnymi utworami, inni uważali go za jeden z mniej spójnych albumów. Warto wspomnieć, że w sesjach wzięli gościnnie udział  m.in. Prince, Eric Clapton, Jeff Beck i Trio Bulgarka. Teksty albumu odzwierciedlają intensywne, osobiste, emocjonalne zawirowania i poczucie wyzwolenia, które niektórzy fani uznali za jej najbardziej szczere i intymne dzieło. Użytkownicy zauważają, że album nadal zawiera świetne utwory, podczas gdy niektórzy słuchacze uznali go za surowy, poruszający, emocjonalny i niedoceniony album. Są krytycy, którzy  zauważają, że ​​album cierpi na „sztywne” brzmienie i brakuje mu „magicznego realizmu” najlepszych dzieł Bush. Inni krytycy sugerują, że niższa pozycja albumu w porównaniu z innymi dziełami Kate Bush może wynikać z bardziej bezpośredniej produkcji i braku typowej, gęstej i „magicznej” atmosfery.

  • Dwupłytowy album „Aerial”, nagrany w Abbey Road Studios, został wydany przez EMI 7 listopada 2005 roku (kod kreskowy- 0 94634 39602 8). Prawa autorskie do tego nagrania dźwiękowego należą do Kate Bush, działającej pod nazwą Nobel And Brite, 2 krążki CD zapakowano w sześciopanelową (trzykrotnie składaną) błyszczącą tekturową kopertę z kieszeniami na obie płyty i kieszenią na 24-stronicową książeczkę. Niektóre egzemplarze mają naklejkę z przodu (z dodatkowym numerem katalogowym).

Wydany po 12-letniej przerwie „Aerial” Kate Bush to uznany przez krytyków podwójny album, chwalony za dojrzałe, bogate w fakturę i nastrojowe brzmienie. Podzielony na dwie odrębne suity – „A Sea of ​​Honey” i „A Sky of Honey” – łączy intymne, domowe tematy z pasterskim, progresywnym popem, zyskując uznanie jako triumfalny powrót i „arcydzieło” późniejszego art-rocka. Krytycy zauważyli, że produkcja była skrupulatnie dopracowana, z subtelnymi elektronicznymi akcentami, bogatym wokalem i bardziej swobodnym, eksperymentalnym tempem w porównaniu z wcześniejszymi pracami artystki z lat 80. Album został opisany jako „dojrzały” i „z fakturą”, odchodzący od głównego nurtu popu, by momentami przyjąć „narkotyczną mgiełkę” lub „balearyczne i euforyczne” brzmienie. Album przez krytyków został ogólnie okrzyknięty „niezwykłą niespodzianką” i „arcydziełem”. Często chwalono go za emocjonalną głębię. Tematyka tekstów jest głęboko osobista, poruszając tematy macierzyństwa, natury. „Aerial” został uznany za odważny, autentyczny i „przełomowy” powrót, który uzasadniał długie oczekiwanie, potwierdzając reputację Kate Bush jako wyjątkowego artysty.

  • Album „50 Words For Snow”, wydany 21 listopada 2011 roku przez Fish People (kod kreskowy- 5099972986622), zapakowany w digibook w twardej oprawie z 18. stronicową przyklejoną książeczką.

Album „50 Words for Snow”, to dziesiąte studyjne dzieło artystki i zarazem jej najbardziej wyciszony oraz minimalistyczny projekt. Płyta zebrała entuzjastyczne recenzje od krytyków, uzyskując m.in. 85/100 punktów w serwisie Metacritic  Wszystkie siedem utworów krąży wokół motywu zimy i śniegu, tworząc spójny, baśniowy klimat  Płyta trwa ponad 65 minut, mimo że zawiera tylko 7 piosenek – każda z nich to długa, powoli rozwijająca się narracja W nagraniach dominuje fortepian, delikatna perkusja Steve’go Gadda oraz jazzowe zacięcie, oddalające Kate od popowych korzeni w stronę ambientu i art-rocka.

Treść zgromadzonych piosenek przedstawia się następująco:

  1. „Snowflake”, otwierający utwór zaśpiewany w duecie z synem Kate, Albertem (Bertie), opisujący podróż płatka śniegu z chmur na ziemię.
  2. „Lake Tahoe”, to niepokojąca historia wiktoriańskiego ducha kobiety poszukującej swojego psa w lodowatych wodach jeziora
  3. „Misty”, to 13-minutowy epos o romansie ze śnieżnym bałwanem, który kończy się jego stopnieniem.
  4. „Wild Man”, jedyny singiel z płyty; opowieść o ucieczce Yeti przed ludźmi, z gościnnym udziałem Andy’ego Fairweathera Low
  5. „Snowed in at Wheeler Street”, to dramatyczny duet z Eltonem Johnem o kochankach spotykających się w różnych epokach historycznych
  6. „50 Words for Snow”, tytułowy utwór, w którym Stephen Fry recytuje 50 (często zmyślonych) określeń na śnieg, zachęcany przez Kate
  7. „Among Angels”: Intymna ballada na głos i fortepian, zamykająca album w atmosferze spokoju

Według recenzentów album jest „hipnotyzujący” i nagradza cierpliwego słuchacza. W słuchaniu pomaga wybitna produkcja, dojrzały wokal Kate Bush i odwaga w tworzeniu długich „niepopowych” form.  Nieliczni recenzenci wytykali zbyt długie kompozycje oraz „kiczowate” momenty w refrenie „Wild Man”. Płyta została wydana nakładem własnej wytwórni Kate Bush (Fish People) i zadebiutowała na 5. miejscu brytyjskiej listy sprzedaży

Reedycje albumu „50 Words For Snow” na winylu, wydane przez Fish People z lat 2023/2024, są opisywane przez krytyków i fanów jako dojrzałe arcydzieło, z intymną, minimalistyczną i zi ową atmosferą inspirowaną jazzem. Album „50 Words For Snow”, wydany pierwotnie w 2011 roku, jest dostępny głównie jako wydawnictwo 2LP (podwójny winyl) w formacie gatefold.

Na fotografii wersja LP z listopada 2023 roku (kod kreskowy : 190295593810)

Oprócz oryginalnych wydań są w sprzedaży wznowienia HQ (High Quality) oraz edycje specjalne, często na białym winylu. Jedną z bardziej atrakcyjnych wersji jest tzw. „Polar Edition” płyty „50 Words for Snow” z 2024 roku. Jest to luksusowe, dwupłytowe wznowienie z 180-gramowym czarnym winylem, nowymi ilustracjami autorstwa Timorous Beasties oraz kartką świąteczną. Album, oparty na remasterach Berniego Grundmana z 2018 roku, uwydatnia minimalistyczne, jazzowe i nastrojowe pejzaże dźwiękowe.

2 krążki winylowe, umieszczone w matowej, rozkładanej kopercie z ilustracjami Timorous Beasties i projektem graficznym Fish People, z metalowym pasem z wytłoczonymi graficznymi znakami. Dźwięk oparty jest na remasterach Jamesa Guthrie i Berniego Grundmana, zaprojektowano tak, aby zapewnić bogate, intymne brzmienie nagraniom. Album zawiera siedem oryginalnych, obszernych utworów, od onirycznej „Snowflake” po dramatyczny utwór tytułowy. Album jest chwalony za prezentację jednych z jej najbardziej eleganckich partii fortepianowych, intymną i często dość oszczędną, z brzmieniem przypominającym grę na żywo. Ogólnie rzecz biorąc  edycja „50 Words for Snow Polar” jest wysoko oceniana przez krytyków i fanów za wysoką jakość produkcji i uważana za pozycję obowiązkową dla kolekcjonerów poszukujących najlepszej reprezentatywnej wersji dźwiękowej tego nastrojowego dzieła.

 

Powrót do części 2 artykułu >>
Powrót do części 1 artykułu >>

Kolejne rozdziały: